SASH Amsterdam - Ingezonden berichten

Aangaande de woningmarkt ontwikkelingen, en zeker gezien de financiele malaise, zijn er fundamentele oplossingen nodig voor de woningmarkt. Het meest fundamentele probleem op de woningmarkt is echter wel dit: de koopmarkt wordt bepaald door de speculatie rond het woningbezit, woningprijzen werden tot het absurde opgedreven, en dit heeft voor een belangrijk deel ook (zeker in haar internationale samenhang) de crisis veroorzaakt, naast andere systematische fouten in het gehele financiele stelsel, de onbetrouwbaarheid van de (groot)banken.

Een fundamentele oplossing is niet om die veroorzaakte problemen, de financiele gevolgen ervan, maar uit te smeren over de bevolking, maar om de bron van het kwaad, de speculatie op de woningmarkt en andere vormen van financiele speculatie, met wortel en al aan te pakken.

Woningen zijn om in te wonen, ze moeten voor iedereen betaalbaar zijn, anderzijds zal men qua kwaliteit en kwantiteit van het wonen de tering naar de nering moeten zetten. Ook dient fundamenteel nagedacht te worden over de bezitsvorm, en de oneigenlijke tegenstelling tussen kopers en huurders. Of je nu een huis koop of huurt, er is altijd sprake van oorspronkelijke kapitaal lasten die met rente afbetaald moeten worden. De hypotheekbezitter doet dat middels een hypotheekverstrekking (of andere lening), de huurder doet dat als onderdeel van de huurbetalingen. Maar anders dan de koper kan de huurder de betaalde rente niet aftrekken, evenmin wordt deze eigenaar van hetgeen hij daadwerkelijk aflost.

Die verschillen zijn oneigenlijk. Feitelijk zou ook de huurder in aanmerking moeten komen voor aftrekbaarheid van de rente kosten, alsmede eigenaar moeten worden van het afgeloste deel van de woning. Het enige wezenlijke verschil tussen woning eigenaar en de huurder is dan alleen de wijze van organisatie van het onderhoud. De woningeigenaar doet zelf het onderhoud, of via een op te richten VVE samen met de mede eigenaren van het complex, de huurder huurt daarvoor de corporatie in die deze diensten verstrekt tegen betaling.

Een dergelijke oplossing naast dat het talloze voordelen biedt, doet ook recht aan de oorspronkelijke juridische status van de huurder, deze was van oorsprong namelijk lid van een woningbouwvereniging, en deze vereniging op haar beurt was de eigenaar van de huurwoningen. Feitelijk waren de huurders dus bijelkaar eigenaar van de huurwoningen.

Dit sociaal bezit is de huurders echter afgepakt, door de hervorming van de sociale huursector (onder Heerma). De woningbouw verenigingen werden opgeheven, zonder dat de huurder daarvoor financieel ooit is gecompenseerd.

Langs deze weg, door de huurders weer het bezit terug te geven, wordt dat oorspronkelijke bezit - in iets gewijzigde vorm - weer hersteld.

Aan de wijze hoe van dat bezit gebruik gemaakt kan worden, dienen bijzondere regelingen in het leven te worden geroepen. In principe dient te gelden dat - zolang de huurder huurder blijft - de aanspraken op dat bezit nog bij de corporatie blijft. Indien echter de huurder een koopwoning wil nemen zou dat bezit vrij moeten komen, en in aftrek kunnen worden gebracht op de koopsom. Zodoende hoeft er veel minder bijgeleend te worden, en blijft koopwoningen bezit ook voor huurders toegankelijk.

Een andere mogelijke regeling is dat de huurder dat opgebouwde kapitaal onderbrengt in een pensioenvoorziening. En een derde oplossing is dat de huurder, nadat de oorspronkelijke kapitaallasten zijn afbetaald (eventueel opgebouwd over meerdere huurperioden in verschillende woningen van evt. verschillende corporaties), daarna huurverlaging krijgt, daar de oorspronkelijke kapitaal lasten dan zijn afbetaald, en er alleen nog kosten zijn voor administratie, beheer en onderhoud.

Aangezien het bezit niet kan worden ingezet voor directe consumptie, zal het voor een vermogenstoets voor de Bijstand geen rol spelen, en is de huurder niet verplicht dat kapitaal op te eten.

Tot het moment dat één van deze voorwaarden van toepassing is waaronder de huurder gebruik kan maken van dit bezit, is de corporatie formeel eigenaar van dat bezit, en is op grond daarvan in staat goedkope leningen op de kapitaal markt aan te trekken.

Fundamentele oplossing is voorts dat het beleid van corporaties om maar zoveel mogelijk koopwoningen te bouwen en bestaande huurcomplexen te verkopen danwel te slopen, wordt omgekeerd, en de sociale verhuur weer ruim baan krijgt. Dit met name ook om te zorgen dat de geslonken voorraad weer op peil wordt gebracht, en kopers die liever de kat uit de boom kijken, en zich niet diep in de schulden willen steken voor een onderpand wat een groot risico heeft om in waarde te zakken, voldoende aanbod aan huurwoningen hebben en dus in ieder geval kunnen wonen. Bijkomend voordeel voor huidige kopers ook is dat door de aanbod vermindering, koopwoningen minder sterk in prijs zullen dalen. Niettemin is de verwachting dat koopwoningen nog wel 30-50% in prijs gaan dalen, hetgeen niets anders is dan een normale correctie van de veel te hoge koopwoning prijzen.

Voorts dient het huurprijsbeleid, wat in afgelopen decennium extra hard omhoog is gegaan juist als gevolg van de stijging van de prijzen van koopwoningen, en niet gebaseerd was op intrinsieke kostprijsverhogingen, juist naar beneden te gaan, aangezien immers ook de prijzen van koopwoningen zakken. Een deel van die verlaging van de huurprijs zou kunnen worden doorberekend aan de huurder (hetgeen dan een compensatie zal zijn voor andere lastenverzwaringen die er ongetijfeld aan zullen komen) en anderzijds aangewend kunnen worden om investeringen te doen in de verbetering van de energiekwaliteit van de woningen. Ook dat leidt tot lagere woonkosten, nl. voor de component energiekosten.

De economische problemen voor de burger in Nederland spitsen zich toe, met stagnerende koopkracht en toenemenden werkloosheid als voornaamste kenmerken. De schuldenberg van circa 800 miljard die de huishoudens daarbij hebben opgebouwd zal snel kunnen leiden tot verdere ontwrichting van onze economie.

In 2003 hadden wij nog maar een gezamenlijke schuld van 490 miljard euro, voor het eerst hoger dan het BNP. De totale schuld van de huishoudens nam in dat jaar met 45 miljard euro toe. Verreweg het grootste gedeelte van deze toename (40 miljard euro) kwam voor rekening van de uitstaande hypotheekschuld die opliep tot 407 miljard euro. De hypotheekschuld was de tien jaar voordien met gemiddeld 12,5 procent per jaar gestegen.

In 2006 hadden we ons nog dieper in de schulden gestoken. De huishoudens hadden toen gezamenlijk al voor 640 miljard euro aan leningen uitstaan, weer vooral hypothecaire schuld. (80 procent). De huishoudens gaven dat jaar 6 miljard euro meer uit dan ze ontvingen. Er werd vooral meer besteed aan duurzame consumptiegoederen. We moesten dat jaar ook 6,6 procent meer betalen aan belastingen en premies voor met name de zorgverzekering.

En nu twee/drie jaar later? Exacte gegevens zijn er nog niet maar het is niet gewaagd te veronderstellen dat we tot en met 2008 zijn doorgeschoten naar circa 800 miljard schulden, voornamelijk hypotheken (80%). De Nederlandse hypotheekschuld is na IJsland de hoogste ter wereld, hoger dan het BNP. Nederland heeft wereldwijd ook de hoogste Loan-to-Value: de meeste nieuwe hypotheken bedragen 114% van de waarde van het onderpand, terwijl in andere landen 80% normaal is. In ons buurland België heeft iedereen een degelijke annuïtaire hypotheek. Bij ons is dat nog minder dan 10%. 90% van de verkochte hypotheekvormen zijn fiscaal gedreven, met de aflossingsvrije hypotheek (40%) aan kop.

Staatsecretaris Klijnsma zag een maand geleden ook plots 700.000 Nederlandse huishoudens opdoemen die al vorig jaar kampten met problematische schulden. Zo diep dat ze meer dan drie jaar nodig hebben om ze af te lossen. Daarnaast lopen nog eens 250.000 huishoudens het risico dat ze in geldproblemen komen.

Uit eerder onderzoek van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) bleek al dat 1,9 miljoen huishoudens betalingsachterstanden hadden. Volgens de staatssecretaris ontstaan geldproblemen vaak door werkloosheid, maar dat kan bezwaarlijk het grote aantal problemen verklaren.

Veel mensen kunnen slecht omgaan met geld, dat heeft de hoogconjunctuur ze afgeleerd. Uit het onderzoek van het ministerie van SZW blijkt dat vooral laag opgeleide, werkloze mannen problematische schulden hebben.Het Nibud heeft daar een andere mening over, het adviseert mensen altijd een buffer van enkele duizenden euro’s achter de hand te houden, maar 3,5 miljoen huishoudens lukt dat niet.

Een kwart van de Nederlanders spaart nooit en de volgende kwart spaart alleen als er geld overblijft. Nog eens een kwart staat iedere maand rood. Echter vooral carrièregerichte mensen die luxe en status belangrijk vinden en onbezorgde, impulsieve mensen die op comfort en vermaak zijn gericht, bevinden zich financiëel gezien vaker in de gevarenzone, zegt het Nibud.

Het ministerie van SZW wil het aantal huishoudens met geldproblemen terugdringen. Om dat te bereiken moeten gemeentes een belangrijkere rol gaan spelen. Maar gaat dat lukken als de werkloosheid zoals verwacht sterk toeneemt en als wij onze luxe neigingen niet leren te beheersen? De werkloosheid zal verder oplopen zoveel is zeker, vaak nog verborgen bij de vogelvrijen, de 1 miljoen ZZPers, die opeens geen krediet of hypotheken van de banken meer kunnen krijgen. En hoe lang gaan wij nog onze deeltijd werkloosheid met subsidies voortzetten, ook daar zit veel verborgen leed...

Mensen gaan failliet als de waarde van hun huis verder drastisch daalt. De bestedingen zullen stagneren of zelfs minder worden want volgend jaar gaat iedereen er in koopkracht op achteruit. Dat tast, behalve de huizenmarkt, ook de commerciële sector van de vastgoedmarkt aan, Er komt steeds minder behoefte aan kantoren en winkels. De bouw valt dus stil, de horeca krijgt nieuwe klappen en de uizendmarkt stort opnieuw ineen. Om een paar voorbeelden te noemen.

En de banken, die zullen nog forse verliezen moeten nemen, Rabo met zijn 40 % hypotheek verstrekkingsmarktaandeel zeker, dus daar valt geen ruimer kredietbeleid van te verwachten. Dat is ook de les, we zullen minder moeten gaan lenen, zowel de overheid, de bedrijven als de consumenten, we hebben ons in het verleden kapot geleend. De aanpassingen die nodig zijn zullen minstens tien jaar vergen en de huidige regering…., die rent achter de feiten aan, anticipeert niet. Geen vrolijk vooruitzicht.

Per hoofd van de bevolking is de schuld in Nederland hoger dan wel ander land dan ook (zelfs meer dan Groot-Brittannië en de VS!).

Op woensdag 16 december 2009 was in de vergadering van de deelraad van de deelgemeente Bos en Lommer in Amsterdam een vernieuwingsplan voor het gebied Bosleeuw-midden aan de orde. De deelraadsleden waren zich ervan bewust dat niet iedereen blij was met de aan dit plan verbonden sloop van een groot aantal betaalbare huurwoningen. Enkele deelraadsleden noemden de sloop "ingrijpend" en vonden het erg dat bewoners jaren lang "niet wisten waar zij aan toe waren". Veel verder kwamen zij niet. Nergens bleek uit dat ook maar een van de deelraadsleden zich serieus had afgevraagd of de sloop van betaalbare huurwoningen wel zo'n goed idee was. Geen woord over de woningnood en de wachtlijsten bij de woningcorporaties.

Ook geen woord over de kredietcrisis, Hypotheekleed, probleemhypotheken, vastgoedspeculanten, lastenverzwaringen en schulden. Ook geen woord over het faillissement van de DSB-bank.

Wat hebben Hypotheekleed en de probleemhypotheken en het faillissement van de DSB-bank hiermee te maken? Veel. De officiele ideologie achter dergelijke stads- en wijkvernieuwingsplannen, is dat de burgers, de wijkbewoners, vooruit geholpen moeten worden. In plaats van te wonen in een "sociale" huurwoning, moeten zij een huis kunnen kopen. Daar zouden de wijk en de bewoners (in die volgorde) op vooruit gaan.

De werkelijke achtergrond is anders. Jaren lang zijn de prijzen van woningen excessief gestegen. Voor de woningcorporaties is de sloop en verkoop van de woningen een manier om de hiermee gemaakte winst te verzilveren. Jaren lang zijn er miljarden verdiend met vastgoedtransacties. Waar is dat geld vandaan gekomen? Wie heeft dit betaald?

De totale schuld van de Nederlanders wordt geschat op 800 miljard tot 1 biljoen euri. Dat is gemiddeld ruim € 48000,-- per Nederlander. Hierbij zijn schulden van bedrijven en overheid niet inbegrepen. Het grootste deel van deze schulden betreft hypotheken. Zo, nu weet u wie die winst betaalt en waar al die dure koopwoningen die u niet kunt betalen, van betaald worden. De kopers van al die veel te dure koopwoningen, waarvan een deel verschijnt op de plaatsen waar de gesloopte woningen stonden, kunnen daarvoor, vaak alleen als zij tweeverdiener zijn en beide partners een vaste baan hebben, veel geld lenen. Zo ontstaan de probleemhypotheken.

De hier en daar gesignaleerde hoop dat de kredietcrisis de geesten rijp zou maken voor herbezinning, voor echte verandering, is helaas door de deelraad ook eens voor de zoveelste keer de bodem ingeslagen. De boodschap van de deelraadsleden lijkt te zijn: laat de burgers maar lenen en nog meer lenen en consumeren en intussen gaan wij gezellig door met het gedrag dat tot de kredietcrisis geleid heeft. Aan de nadelen van de kapitaalvernietiging door de massale sloop, de daaruit voortvloeiende lastenverzwaringen voor de burgers, de wachtlijsten bij de woningcorporaties en de probleemhypotheken hebben zij geen enkele boodschap. Zij komen niet verder dan de opmerking dat de sloop "ingrijpend" is en dat de bewoners moeten "weten waar zij aan toe zijn".

Laat u niet wijs maken dat de kredietcrisis zo goed als voorbij zou zijn of vanzelf over zou waaien. Al die schulden verdwijnen niet vanzelf en zullen vroeg of laat afgelost of afgeboekt moeten worden. Als er geroepen wordt dat de kredietcrisis zo goed als voorbij is, zegt dat meer over de financiële belangen van degene die dat roept, dan over het verloop van de crisis.

Hebben de deelraadsleden wel eens van een kredietcrisis gehoord?
Hebben zij wel eens gehoord van wachtlijsten bij woningcorporaties?
Hebben zij wel eens van probleemhypotheken gehoord?

Het kraakververbod waar de Tweede Kamer mee heeft ingestemd is in strijd met een uitspraak van de Hoge Raad, de hoogste rechtsinstantie in Nederland. Naar het oordeel van de hoogste rechters is het kraken in overeenstemming met het zgn. huisrecht. Voorwaarde is dat een pand dat gekraakt wordt een jaar leeg staat. Het kraakverbod is dus omstreden. En zeker in de grote steden zal er een toleranter beleid worden gevoerd.

Niettemin is er sprake van een verdere criminalisering van het kraken. Een slechte zaak, want het werkt leegstand in de hand. Weer een minpunt op het rapport van het kabinet Balkenende!

Vanavond (donderdag 1 oktober) was er in zalencentrum de Vechtse banen een raadsinformatieavond over het Gebiedsplan de Gagel vernieuwt. Dit is het plan van B & W van Utrecht om in Overvecht de Gagel ruim duizend huurwoningen te slopen, en deze te vervangen door koopwoningen, waarvoor ook een groot deel van het park volgebouwd zou moeten worden.

Ongeveer tweehonderd buurtbewoners waren komen opdagen, om, niet voor het eerst, aan de gemeenteraad te laten weten dat wij dit sloopplan niet willen. Twintig buurtbewoners hebben hun visie gegeven, en allemaal spraken zij zich uit tegen de sloopplannen, en kregen zij applaus van vrijwel alle aanwezigen.

Op 15 oktober zal de Commissie Stad en Ruimte van de gemeenteraad in het gemeentehuis discussieren over de plannen. Hoewel dit agendapunt eerder was aangekondigd om 14:00 uur bleek vanavond dat het om 20:00 uur besproken zal worden.

Komt dat zien! Zal de gemeenteraad eindelijk eens naar de bewoners gaan luisteren, of zullen zij zoals gebruikelijk onze gefundeerde mening weer eens straal negeren?

Hieronder mijn bijdrage zoals vanavond uitgesproken, en daaronder de bijdrage van Nico Hettinga.

In Amsterdam begint binnenkort een proef waarbij de maandelijkse huurprijs van sociale woningen in de meest populaire wijken van de stad fors omhoog gaat. Hiermee moeten corporaties geld vrijmaken om de prijs van grote gezinswoningen in de buitenwijken te kunnen verlagen.De proef is van toepassing op maximaal tweehonderd woningen per jaar en is onderdeel van het project Huur op Maat van de Stuurgroep Experimenten Volkshuisvesting.

En wat als de proef slaagt? Dat wordt in de gewilde buurten het puntenstelsel losgelaten en worden de woningen onbetaalbaar. Dan worden buurtbewoners massaal de stadswijken uitgejaagd met het doel om duurdere woningen, winkels en kantoren te verkopen of te verhuren.

Van lonen en uitkeringen moet je kunnen wonen. Door daling van lonen, stijgende werkloosheid en de bezuinigingen van Balkenende 4 aan de ene kant en stijgende woonlasten aan de andere kant is dit voor veel mensen desastreus. Terwijl steeds meer bewoners de stijgende woonlasten nog maar nauwelijks kunnen opbrengen, krijgen de corporaties en huiseigenaren de volle vrijheid hun winsten nog verder te vergroten door hogere huuropbrengsten.

Er zijn miljarden te verdienen voor de gemeenten die de erfpacht als melkkoe gebruiken om dure projecten zoals de - deels mislukte - Noord-Zuidlijn in Amsterdam mee te financieren. Zo lopen de erfpachtrechten af in Amsterdam Nieuw West. Daar slaat de sloopkogel duizenden goede en betaalbare woningen tegen de vlakte. Zo'n kleine dertienduizend huishoudens zouden dan hun woning moeten verlaten zonder dat een betaalbaar alternatief voorhanden is. Als een wijk niet meewerkt aan de sloop, krijgt ze geen geld in het kader van sociale vernieuwing. In Amsterdam moeten van alle woningen er 35% onder de categorie koopwoning vallen en in heel Nederland zelfs 65%. De prijzen zijn vaak voor velen mensen onbetaalbaar. De hoge huren die gefaseerd zullen worden ingevoerd drijft de mensen dan richting koopwoning.

De koopwoningen zijn de woningen waar de corporaties aan het grote geld kunnen verdienen. Door de economiche crisis zijn volgens berekeningen van de ING 140 duizend huizenbezitters in de problemen geraakt met het afbetalen van hun hypotheek. In het het huidige staatsmonopoliekapitalisme zijn corporaties en andere particuliere huiseigenaren verplicht mee te gaan in de ‘zucht naar de maximale winst’ en onderlinge concurrentie. Daarom blijven ze proberen om zo veel mogelijk huizen te verkopen. Om zo hun miljardenwinsten nog te vermeerderen.

De staat op haar beurt doet er alles aan om het de corporaties zo makkelijk mogelijk te maken om dit te verwezenlijken. Als de ‘proef’ in Amsterdam lukt, vullen de corporaties in de hoofdstad hun zakken via verhoogde huuropbrengsten.

Anderzijds is een verschuiving van de grenzen in Amsterdam gaande. Het centrum wordt steeds groter. Stadsdelen smelten samen. Het gebied, dat 'gewild' is, wordt kunstmatig opgerekt. Op termijn zullen dus de huren van woningen, als de ‘proef’ slaagt – en dat staat, zonder strijd van de bewoners, van te voren vast – in steeds grotere delen verdubbelen als een bewoner verhuist. Kassa voor de corporaties en wij aan het einde van de maand een lege portemonnee. Een geslaagde proef doet goed volgen, dus zullen ook in andere delen van het land, zover dat nu al niet gebeurd, de huren in de gewilde gebieden fors stijgen.

De gemeenten doen alsof ze de corporaties in staat stellen de prijzen van grotere woningen in de buitenwijken te verlagen. Dit is echt onzin. De corporaties hebben ruim 30 miljard op de plank liggen. Het is dus helemaal niet nodig om hoge prijzen te vragen. Wat is dan de reden?

Op de eerste plaats de corporaties nog rijker maken. Ten tweede verrijkt de gemeente zichzelf door de meeropbrengst van de pacht van de grond. De pacht is de melkkoe van de gemeenten. De speculatieve waarde van de grond drijft de grondprijs op. Door de leegstand van miljoenen km2 kantoorgebouwen lopen ze veel geld(huurpacht) mis. In 2005 heeft de PVDA in de Amsterdamse raad voorgesteld om 10% te bezuinigen op de Amsterdamse jaarbegroting van 2006. In gebieden waar nieuwe erfpachtcontracten worden vastgesteld, probeert de gemeente de huurpacht fors te verhogen. De corporaties kunnen dan de meeropbrengsten van de hogere huren in de 'gewilde gebieden' dan weer afdragen in de vorm van pacht aan de gemeente, die dan bijvoorbeeld de 'gaten' in de Noord Zuid Lijn kan vullen. En zo worden we belazerd waar we bij staan.

In 2005 hebben we laten zien dat we grote verhogingen van de huren niet pikken. Ons massaal verzet heeft de huurliberalisatie ook daadwerklijk tegengehouden.
De ‘proefballon’ die de gemeente Amsterdam en de corporaties loslaten, moet krachtig worden beantwoord.

Het ziet er naar uit dat het kabinet in principe akkoord gaat met een verhoging van de Nationale Hypotheek Garantie van 265 duizend euro naar 350 duizend euro per afgesloten hypotheek. Met deze hypotheekgaranties worden de risico's van prijsdalingen op de koopwoningenmarkt met gemeenschapsgeld afgedekt. Het gevolg hiervan is dat de opgeblazen huizenprijzen van de afgelopen jaren makkelijker op peil kunnen blijven. Het kabinet wil banken aanmoedigen om weer geld uit te lenen om huizen te kopen om het beleid tot privatisering van het huizenbezit - wat sinds het uitbreken van de crisis hevig in het slob is geraakt - vlot te trekken. Dit huizenkoop stimuleringsbeleid betekent tegelijkertijd een verdere ondermijning van de sociale huisvesting, zoals we in de afgelopen jaren hebben kunnen zien. Sloop van sociale huurwoningen op gewilde bouwlokaties of verkoop van sociale huurwoningen, maar ook een opwaartse druk op de huren, omdat hoge koopprijzen indirekt ook op de gemiddelde huurprijs van invloed is. Maar er is meer aan de hand. De uitbreiding van het hypotheekgarantiebeleid toont tegelijkertijd het faillisement van het vrije marktdenken. Immers, een echte vrije marktpoliticus zou inmenging van de staat in de marktprijsontwikkeling van huizen tegengaan, omdat vraag en aanbod en flexibele prijzen in het vrije marktdenken immers heiligen zijn. Toen de huizenprijzen de lucht invlogen hoorden je de vrije marktideologen dan ook niet klagen, maar werd er gedaan alsof dat normaal was het logische gevolg van de markt, wat we maar moeten accepteren. Nu door de kapitalistische crisis de markt een ander gezicht laat zien en ook de portemonnee van het huizenkapitaal bedreigd wordt moet vadertje staat opdraven om het huizenkapitaal van de ondergang te redden. En natuurlijk wordt ook deze politiek verpakt in termen als in het belang van woningzoekenden, maar toont goed beschouwd de hypocrisie in het gevoerde huisvestingsbeleid.

Woensdag 27 mei was er om 13:00 uur een kort geding over de ontruiming van studentenwoningen in het Sciencepark. Reguliere studenten hebben de huur opgezegd gekregen, omdat ze plaats moeten maken voor buitenlandse studenten.

Dit is een interessante zaak. Campuscontracten is ondertussen vaststaand recht geworden, waar niet makkelijk onderuit is te komen. Maar Duwo stopt zoveel bijzondere regeleltjes in haar contracten dat ze serieus risico lopen dat de rechter de contracten volledig verscheurt en bewoners terugvallen op de reguliere huurbescherming.

De waanzin van de dag. Enerzijds groeit woningnood, zijn opvangcentra voor daklozen overvol en wachten woningzoekenden jarenlang op een geschikte woning. Anderzijds groeit leegstand, verloederen goede bruikbare woningen en worden werkers in de bouw ontslagen.

Opgezweept door internationale concurrentiestrijd werd 20 jaar geleden de uitbouw van sociale huisvesting in Nederland stopgezet en de erfenis van jaren van sociale strijd stap voor stap afgebroken. Woningbouwverenigingen - eens gesticht op de basis van huurdersbelangen – veranderden. Directeuren gingen zich als eigenaars gedragen en verrijkten zichzelf. Door opheffing van de verenigingsstructuur verdween demokratische zeggenschap. Huren werden verhoogd en afhankelijkheid van huursubsidie groeide. Duizenden goede sociale huurwoningen verdwenen door samenvoeging, sloop of verkoop. Particuliere huisbazen mochten huurwoningen met huurprijsbescherming veranderen in dure koopappartementen. Met dit beleid konden hypotheekbanken, projectontwikkelaars en speculanten veel geld verdienen. Huurders en kopers betaalden de prijs. Een steeds groter deel van hun inkomen ging op aan woonlasten en een schuldenlast groeide. Dit werd verantwoord met verhalen al zouden bewoners in sociale huurwoningen minder sociaal zijn, sociale huurwoningen sneller verloederen, huurders met midden of hogere inkomens geen recht zouden hebben op een sociale huurwoning, sociale huurwoningen een aanslag zijn op collectieve middelen. Door stigmatisering van de sociale huurder werd de privatisering van het woningbezit als het gouden kalf binnen gehaald. Meer eigen verantwoordelijkheid, vrijheid, een goede investering voor de toekomst, met een koopwoning wordt je slapende rijk luidde de boodschap.

2 jaar terug werden de eerste scheurtjes zichtbaar. Veel amerikanen die waren aangezet om een huis te kopen konden de hypotheekschuld niet meer betalen. Miljoenen kopers maar ook huurders verloren hun huis. In Nederland gaat het nu dezelfde richting op. Na jaren van uitbreiding van huizenproduktie en opdrijven van huizenprijzen ontstond een kapitalistische crisis, omdat de koopkracht onvoldoende was om de produkten nog winstgevend te verkopen met stagnatie, reorganisatie en werkloosheid als gevolg. Het koopkrachttekort is ontstaan omdat op arbeidsinkomens is bespaard om produktiekosten zo laag mogelijk te houden om overeind te blijven in de concurrentieslag. De huizenprijzen waren veel sneller gestegen dan wat mensen op grond van hun inkomen eigenlijk konden betalen. Het leek alsof dit probleem niet bestond, omdat banken door hypotheekleningen de koopkracht lieten toenemen tegen de prijs van een enorme schuldenbel. Schulden die niet oneindig groter konden worden, waardoor het moment ontstond dat de schuldenlast niet meer te betalen was en het koopkrachtprobleem als een crisis naar buiten kwam. Zo ook ontstond leegstand, omdat verkopende of verhurende huiseigenaren slechts met grote moeite een verlaging van de vraagprijs kunnen accepteren. Huiseigenaren hopen op een tijdelijke dip, waardoor ze de leegstand voor lief nemen of proberen met tijdelijke verhuur in afwachting van een koper de crisis te overbruggen.

Met miljardeninjecties heeft de politiek gereageerd, maar de huizencrisis is niet gestopt. Banken en organisaties van huizenbezitters, makelaars en projectontwikkelaars vragen steun, willen met de minister overleggen over mogelijkheden tot tijdelijke verhuur zonder de reguliere huurbescherming of dringen aan op hypotheekgaranties door de staat. De sociale huisvesting op zijn kop ! Of de staat maar even het private belang wil ondersteunen door behalve de verkoop van sociaal bezit ook nog eens op te draaien voor de prijsrisico's die voor de koopwoningenmarkt zo kenmerkend zijn. Als de huizenmarkt nog verder inzakt betekenen die staatsgaranties nog meer staatsschuld wat nog meer rentelast bestekent en bestuurd worden door de macht van het grote geld. En de corporaties ? Door de crisis loopt hun verkoopbeleid volledig spaak, de bouwproduktie hapert en wachtlijsten voor sociale huurwoningen worden nog langer. En toch blijven vasthouden aan het gevoerde beleid van de afgelopen jaren en daarbij ook nog een vertrekbonus van een miljoen euro uitreiken voor scheidend Aedesdirekteur, alsof er niets veranderd is !

"Niemand had deze crisis voorzien !" wordt er geroepen. Nou, welke conclusies verbinden we daar dan aan ? Voortgaan op het drijfzand van de speculatiezucht ? Nog meer privatisering of kapitalisme ? Is het recht om onbezorgd te kunnen wonen niet veel te belangrijk om over te laten aan de onzekerheden van de markt ? Wat heeft de privatisering van de huisvesting eigenlijk voor goeds gebracht ? Om de crisis te bestrijden zullen we haar oorzaken moeten opheffen. Dat betekent vrij worden van de oncontroleerbare macht van het geld door de zeggenschap van de bewoners zelf over hun woningen en hun buurten te versterken ! Aktieve bestrijding van leegstand, door socialisatie van leegstaande woningen of bedrijfsgebouwen. Bij gedwongen verkoop onmiddellijke opheffing van het private karakter van de woning om woningnood en huisuitzettingen tegen te gaan ! Stop de sociale uitverkoop en het opdrijven van de schuldenlasten. Geen uitholling van het huurrecht en het voortdurend verhogen van huren en mensen afhankelijk en kwetsbaar maken van de huursubsidiebureaucratie. Weg met de verloedering of de sloop van goede sociale huurwoningen, uitvoering van achterstallig onderhoud, waar nodig renovatie of sociale nieuwbouw, als de bestaande huizenvoorraad onvoldoende is en deze voor iedereen toegankelijk te maken ! Sociale huisvesting is geen armoede, maar kan gemeenschapszin, zekerheid en geluk betekenen als een antwoord op crisis. Dit is geen droom maar een keuze, want niet het geld, maar wijzelf beslissen...

Tijdelijk Beroofd geeft ruimte aan iedereen die klachten heeft over woningbouw en anti-kraak. Door de mogelijkheid te bieden anoniem een klacht op te geven probeert men ook diegenen te bereiken die normaal niet naar buiten zouden treden.

De website zal functioneren als een index van de problematiek in het optreden van de woningbouw en anti-kraak waarin iedereen vrij inzicht kan verkrijgen. Daarmee kunnen de betreffende bedrijven, gemeenten en andere betrokkenen aan de slag met de werkelijke oorzaak in de problematiek van de Nederlandse woningbouw.

Daarnaast wil de website een platform bieden vanwaaruit men informatie kan vinden, elkaar kan helpen en discussieren over het Nederlandse woonbeleid.

Omdat Tijdelijk Beroofd een net gestart initiatief is zoeken we nog personen en/of organisaties die willen helpen met de website. We willen graag goede betrouwbare informatie geven, zoveel mogelijk informatie openbaar maken en ervoor zorgen dat iedereen hulp krijgt met het verkrijgen of behouden van een dak boven zijn hoofd!!

Zoals u weet is Rochdale huizen in de buitenring Zaanhof aan het renoveren. (Zaanstraat, Oostzaanstraat, Spaarndammerdijk en Hembrugstraat) Naast afbraak van sociale huisvesting is er nog een zeer betreurenswaardig aspect aan deze renovatie:

Tegen nieuwe kapvergunningen is bezwaar aangetekend door buurtbewoners, dus voorlopig is het kappen gestopt. Wel zijn er in de noord-oost hoek al veel grote bomen gekapt.

" Roep om stevige aanpak scheefwonen" kopt het Parool op maandag 22 december 2008. Deze roep komt van het Economisch Instituut voor de Bouwnijverheid (EIB). Dat wordt al 40 jaar met enige regelmaat geroepen. Volgens de theorie zouden mensen met een hoger inkomen ook een hogere huur moeten betalen en dan zouden er meer woningen vrijkomen voor mensen met een lager inkomen.

Dat is onzin. Stel je voor dat iemand met een hoog inkomen bij de bakker twee euro voor een brood betaalt en iemand met een laag inkomen een euro. Je betaalt voor de grootte en de kwaliteit van de woning. Er zijn bijvoorbeeld goedverdienende alleenstaanden die met een eenvoudig klein huis tevreden zijn. Moet zo iemand dan een hogere huur betalen of verhuizen naar een voor hem onpraktisch groot huis? Als al die mensen naar een groot duur huis moeten verhuizen dan moet er wel erg veel bijgebouwd worden. Woningtekort dreigt dan. Het is voor de verhuurders ook een onmogelijke taak om de huur te berekenen naar het inkomen. Dan zijn de huurders ook nog verplicht hun inkomensgegevens aan de verhuurder te verstrekken. Zo kun je met logisch denken nog wel meer argumenten bedenken die duidelijk maken dat huur naar inkomen niet te realiseren is. We hebben trouwens een paar uitstekende instrumenten om corrigerend in te grijpen in de verhouding inkomen en huur: progressieve belasting en huurtoeslag. Minder ingewikkeld en dat werkt wèl.

Het wordt dus tijd dat men eens de realiteit onder ogen ziet en ophoudt met die onzin te propageren. De EIB heeft overigens beslist geen sociale motieven. Ze vertegenwoordigt de bouwmarkt en die wil opdrachten en daar een flinke prijs voor ontvangen. Met dit soort geroep wordt geprobeerd de media en de politiek te beïnvloeden. De EIB voorspelt dat door die stevige aanpak van het scheefwonen de baten omvangrijk zou zijn. De koopmarkt zou groter worden en de sociale huurmarkt kleiner en wonderbaarlijk zullen de wachtlijsten voor sociale huurwoningen kleiner worden. Wie gelooft dat nog in deze tijd van recessie waarin steeds meer mensen moeite hebben hun hypotheek te kunnen betalen?

De woningmarktpartijen zoals de EIB hebben het altijd over 'eerlijke marktprijzen' die ze als norm nemen. Door speculatie en (gecreëerde) schaarste wordt die echter opgedreven. Wel eens gehoord van een eerlijke marktprijs voor een brood in de Hongerwinter?Met regelmaat worden we geconfronteerd met dit soort theorieën waar steeds commerciële motieven achter zitten. Zo kwam afgelopen zondag een wetenschappelijk rapport in het nieuws waarin werd aangetoond dat door sloop van bouwtechnisch goede woningen de buurt in sociaal opzicht niet verbetert en dat problemen alleen maar verplaatst worden. Ondertussen is er vanuit commerciële motieven zeer veel gesloopt ten koste van de huurders en de belastingbetaler. Het is trouwens niet het eerste wetenschappelijk onderzoek dat aantoont wat we altijd al wisten.

Als je gaat googlen kun je veel publicaties vinden over deze onderwerpen. Veel is te vinden op www.sash.nl (Stop Afbraak Sociale Huisvesting ) waar diverse wetenschappelijke publicaties te vinden zijn en tal van artikelen op het gebied van sociale huisvesting.

Op donderdag 16 oktober 2008 stuurde ik U een mail over de woning Jan Lievensstraat 81 en met de vraag of de woning aan de benedenbuurman of zijn dochter is toegewezen, dit in relatie met het feit dat hij jarenlang tegen Samson heeft geageerd en met behulp van Eigen Haard via een kort geding het voor elkaar heeft gekregen dat Samson de woning moest verlaten en dat het dus heel wrang zou zijn dat Eigen Haard de woning onderhands heeft toegewezen aan Rettich dan wel zijn dochter, buiten de daarvoor bestaande wettelijke procedures om en dat daarvoor een ontruimingsvonnis gecreerd moest worden ten aanzien van Samson.

Op zondag 19 oktober 2008 heeft Rettich verfartikelen en planken de woning binnengebracht, dit in het bijzijn van zijn oudste dochter.

In Amsterdam zijn over de verhuur van corporatiewoningen afspraken gemaakt tussen de Gemeente Amsterdam, De Stadsdelen, de Huurdersvereniging Amsterdam en de Amsterdamse federatie van Woningcorporaties.

Woningen die in de verhuur blijven worden via Woningnet aangeboden, en woningen die in de verkoop gaan worden op de site van de desbetreffende corporatie aangeboden en op de site van de desbetreffende makelaar. ( woningen van Eigen Haard worden via makelaar Overbeek aangeboden )

Ik ben bij de voor- en eindinspectie geweest van de woning Jan Lievensstraat 81 en tijdens beide inspecties werd verteld dat de woning in de verkoop zou gaan.

Intussen is de verkoop van woningen in het complex van Eigen Haard in de Diamantbuurt opgeschort, omdat er een beroepsprocedure tegen de splitsingsvergunning loopt en Eigen Haard zich als partij tegen Stadsdeel Oud-Zuid heeft gevoegd.

De woning kan dus niet aan de dochter van Rettich verkocht zijn en ook officieel niet aan haar verhuurd zijn, omdat deze woning Jan Lievensstraat 81 niet via Woningnet is aangeboden.

Terwijl andere woningzoekenden meer dan 10 jaar moeten wachten en veel woningen op de eerste verdieping ook aan medisch urgenten en stadsvernieuwingsurgenten worden toegewezen, wordt hier buiten alle regels en afspraken om even een woning onderhands toegewezen.

Verder zijn alle instanties die bij de procedure tegen Samson waren betrokken om de tuin geleid, zij zijn als het ware ongevraagd gebruikt om de woning van Samson middels een leugen- en lastercampagne tegen haar leeg te krijgen ten behoeve van de oudste dochter van Rettich, het betreft hier Meldpunt Zorg en Overlast, GGD afd. Vangnet en Advies en het Leger des Heils.

Als U niet voor dinsdag 21 oktober 2008 17.00 uur reageert ga ik ervan uit dat U de inhoud van deze mail niet betwist, U kunt mij per mail antwoorden.

Op jl. de 3de dinsdag van september zond ik mijn klaagschrift aan de NO. Jullie inhoudelijk bekend.Zo juist, 8 oktober, werd ik gebeld door een juridisch medewerker over hetgeen ik inzond.De hoofdlijn van mijn verzoek is, los van alle voorbeelden van ongelijkheid, het 'eenzijdig overheidshandelen', waarvoor bewust door de Rijksoverheid is gekozen, op het gebied van wonen/huisvesting onmogelijk te maken.Dit betekent aanpassing van de Algemene Wet Gelijke Behandeling.Ik heb nadrukkelijk aangegeven geen kritiek op hiervoor genoemde wet te hebben, omdat de NO dat niet mag behandelen. Nee, het gaat over het eenzijdig overheidshandelen dat op het gebied van Wonen/Huisvesting een enorme ongelijke behandeling geeft en discriminatie.

Het klaagschrift staat ook op de site van de huurdersvereniging met het voorstel te werken aan een platform. Daarnaast heb ik contact gehad met de SP in den Haag, Paulus Jansen, die inhoudelijke discussie uit de weg gaat. Daarna heb ik D66 benaderd die middels een mail aangaven er naar te kijken en wellicht op het onderwerp terug te komen. De Woonbond heb ik inmiddels opgezegd omdat ook die geen interesse toont. Oorzaak: eigen huizen en bang voor het eigen bezit?

De kredietcris kost de corporaties de komende drie jaar honderdenmiljoenen, men vindt dat de huren te weinig stijgen (alleen de inflatie).Verder moet er vennootschapsbelasting betaald moet worden waarbij ook nogde 'Vogelaar-heffing' komt. Aedes verwacht dat er de komende drie jaarzal er fors minder geinvesteerd worden. http://www.aedesnet.nl/nieuws,2008/10/WSW--Kredietcrisis-hakt-in-op-corporatieplannen.html.

Tijdens het 1e symposium van de Amsterdamse Federatie vanWoningcorporaties in Vliegbasis De Huygens (Slotervaart) over destedelijke vernieuwing in Nieuw West van 18 september 2008 werd ditonderwerp niet uitgediept. Er heerste bij de corporatiedirecteuren toennog een hosanna-stemming: "Het gaat heel erg goed met de stedelijkevernieuwing!", terwijl de crisis hen allang bekend was of zou moetenzijn. Hebben ze er nog steeds geen antwoord op en proberen ze tussentijds- tegen beter weten in - voor de buitenwereld voorlopig maar even deschijn op te houden in de hoop dat niemand het opmerkt waardoor er rust inde tent blijft en er tijd gewonnen wordt om alsnog met een officielereactie te komen?

Tot dusverre waren de corporaties er op uit om veel (sociale) huurwoningente verkopen om de stedelijke vernieuwing te kunnen financieren. Nu dehypotheekbanken aan potentiele kopers aanmerkelijk strengere voorwaardengaan stellen en de inkomens van woningzoelkenden onder druk komen te staanzou dit beleid wel eens kunnen vastlopen. Consequentie is dat de druk opde markt voor huurwoningen verder zal toenemen en dat vooral socialehuurwoningen (merendeels portiekflats) schaars zullen worden. En diemoesten nu van de corporaties toch zonodig tegen de vlakte? Als decorporaties hun sociale doelstelling serieus nemen zullen zij hun koersmoeten verleggen en een eind moeten maken aan het verlagen van depercentage sociale huurwoningen. Dit is ook in hun eigen belang. Alsimmers vraag en aanbod niet meer op elkaar aansluiten ontstaat erkunstmatige leegstand en zullen we misschien ook in Amsterdam Nieuw Westmeemaken dat dure koop- en huurwoningen van corporaties worden gekraakt.Wethouder Herrema van Volkshuisvesting verkondigde herhaaldelijk dat NieuwWest meer zou moeten gaan lijken op het Amsterdam binnen de Ring. Wellichtkrijgt hij zo - zij het op een andere manier dan hij verwacht had - alsnogzijn zin...

Voor huurdersorganisaties, wijkorganen en de Vereniging ProWest zou ditm.i. aanleiding moeten zijn om bij de politiek en de corporaties nog meerdan voorheen aan te dringen om:

Opnieuw heeft de bewonerscommissie van de v Dekemalaan/Compagnonstraat de ervaring mogen smaken van halve waarheden.

De gemeente Heerenveen en woningbouwcorporatie Arqin hebben nieuwe plannen vastgesteld voor de herstructurering van Heerenveen-Centrum-West.

Dit is het gebied tussen de Gedempte Molenwijk, Koornbeursweg, Van Dekemalaan, Compagnonstraat en Breedpad. In deze nieuwe plannen krijgt de woonfunctie in het plangebied de overhand, ook aan de Gedempte Molenwijk. Horeca en detailhandel komen in de nieuwbouwplannen niet meer voor. De hele oostzijde van de Van Dekemalaan en twee huizen aan de Compagnonstraat worden nieuw in de plannen betrokken, zodat daar de bestaande woningen zullen moeten worden gesloopt.

Na aanleiding van de nieuwe plannen wordt er een informatieavond voor de bewoners georganiseerd. Deze zal plaatsvinden op maandag 4 februari 2008, om 19:30 uur in het Posthuis Theater, te Heerenveen.

De gemeente Heerenveen en de woningbouwcorporatie Arqin werken samen aan de herontwikkeling Heerenveen Centrum West. Dit is het gebied tussen de Gedempte Molenwijk, Koornbeursweg, Van Dekemalaan, Compagnonstraat en Breedpad. Op dit moment bestaat in het gebied een verkeers- en parkeerprobleem, is er geen duidelijke structuur qua bebouwing en zit er veel (nacht)horeca verspreid door het gebied. Door dit alles ontstaat er een negatief beeld over het gebied. Onder de kop: ‘het voorlopig ontwerp’ leest u wat de nieuwe plannen zijn voor Heerenveen Centrum West.

Op dit moment werken allerlei verschillende werkgroepen het voorlopig ontwerp uit tot een definitief ontwerp. Het definitieve plan gaat dieper in op de details.

Het voorlopig ontwerp gaat uit van het behouden van de bestaande kwaliteiten van het gebied en het verbeteren van de uitstraling daar waar dat nodig is. Er worden een kleine 30 woningen gesloopt en185 nieuwe centrumwoningen gebouwd. Het gaat hierbij voor een groot deel om huurwoningen. In het ontwerp worden verder de verschillende functies: wonen, horeca, winkels, enz. meer van elkaar gescheiden, zodat elke functie op zich, beter tot zijn recht komt. Die scheiding van de verschillende functies is terug te vinden in de vier deelgebieden.

Het bestaande parkeerterrein Molenplein wordt opnieuw ingericht. Op de plaats van de supermarkt en op een deel van het Molenplein komt een bovengrondse parkeergarage. De garage zal niet direct herkenbaar zijn als parkeergarage doordat aan de zijkant van de garage appartementen worden gebouwd met op een deel van de begane grond ruimte voor detailhandel. Op tweederde deel van het Molenplein worden nieuwe woningen gebouwd. Een aantal huizen aan de Van Dekemalaan worden afgebroken en hier komen appartementen van maximaal vijf verdiepingen voor terug. Bij dit appartementencomplex komt een groene binnenruimte.

Deelgebied C - Gedempte Molenwijk-Noord
Dit is het gebied tussen Breedpad en het nu braakliggende terrein (voorheen Scapino). Alle zwaardere horecafuncties die nu verspreid zitten worden hier geconcentreerd in een nieuw gebouw. Door deze functies in één gebouw onder te brengen ontstaat eenbetere kwaliteit, een hoogwaardiger uitstraling en een optimale geluidsisolatie. Door het gebouw vervolgens van de overige bebouwing aan de Gedempte Molenwijk te isoleren door middel van een plein wordt de overlast tot een minimum beperkt.

Deelgebied D - Gedempte Molenwijk-Zuid:
Dit is het "tussengebied" aan de Gedempte Molenwijk, vanaf discotheek Bacchus tot aan de achterzijde van Super de Boer. Momenteel is de uitstraling hier slecht. Er staan hier een aantal slecht onderhouden panden, achterterreinen met garageboxen, eneen wat nieuwer kleinwinkelcomplex. Het plan is op de begane grond winkels of lichte horeca te

vestigen met daarboven twee lagen appartementen. De doelgroep is hier de jonge starter. Met deze invulling kan het gebied ook echt gaan dienen als overgangsgebied tussen het sterk op horeca gerichte deelgebied C en de op bewoning gerichte gebieden A enB. Het klein winkelcomplex met woningen blijft vooralsnog ongewijzigd.

Waarin overigens werd vermeld dat de Van Dekemalaan/Compagnonsstraat een “aanmerkelijk lichtere verkeersfunctie zouden hebben” echter al jaren door zwaar vrachtverkeer tweezijdig gebruikt wordt.

Nav het antwoord, brief Vrom Inspectie van 19 juni 2008, meegenomen de tussenliggende telefonische contacten, hebben wij onvolkomenheden opgemerkt.

Gelezen alle stukken die betrekking hebben op deze straten én het feit dat klachten niet in behandeling worden genomen door B&W wat betreft de opdracht te geven aan de verhuurder zijn verplichtingen na te komen die in de Woningwet staan met daarnaast het nog steeds niet in behandeling nemen van de klacht door Arqin zélf, kunt u onze ontevredenheid begrijpen.

Natuurlijk is bekend dat via Accolade, na 3 maanden niets te hebben vernomen over de ingediende klacht, de opdracht weer kan komen om de klacht in behandeling te nemen door hun lid Arqin. Over de inhoud doet men geen uitspraak zoals u weet.

Los van het feit dat deze woningen een dak boven het hoofd geven speelt ook mee dat vóór Heerenveen ontstond in 1934 de woningen al gebouwd werden door A.Baart. Die zelfs nog door de provincie bejubeld werd. Werkgroep Oud-Heerenveen, gespecialiseerd in beeldbepalende en monumentale panden heeft zich ook sterk gemaakt voor het behoud van deze woningen.

Nu kunnen we stellen dat er een tekort is aan woningen, een achterstandswijk opgewaardeerd moet worden; er zijn tevens voorbeelden aan te geven dat via integratie van oude ontwerpen een kader gevuld kan worden met soortgelijke woningen. Wij hebben méér dan 70 % tegenstemmers, omwonenden niet meegerekend! die strijden voor het behoud.

Op erfgoed dienen we zuinig te zijn. Alhoewel de verhuurder het daar te wensen overliet.

Wat verder zijdelings meespeelt, is de historische bodemverontreiniging op de Gedempte Molenwijk.

De Molenwijk mag dan wel ooit gedempt zijn, de bedrijfjes die daar werkzaam waren hebben zo hun sporen in de grond achtergelaten die écht niet gestopt zijn op de grens. Mogelijk dat zelfs archeologische vondsten hierdoor bedekt werden.

Kortom, het deel in het kader van gemeente Heerenveen wat geschiedkundige waarde heeft echter verwaarloosd werd kán deels gered worden.

Het resterende deel wat de verhuurder/gemeente Heerenveen via plan 3 liet liggen, het stukje Compagnonstraat, wordt intussen weer omschreven als beeldbepalend en historisch maar krijgt net als de overige woningen weinig tot geen onderhoud.

Een afschrift van deze brief zullen wij doorsturen naar de Woonbond, Prof.Ing.A.Thomsen, de gemeente Heerenveen, afd. visie en ontwikkeling, Arqin én Dhr JJ de Boer uiteraard.

Bewonerscommissie Heerenveen Centrum-West
Contactadres:
van Dekemalaan 3
8442BA
Heerenveen

In je laatste alinea wek je indruk dat de sloopplannen niet doorgaan als de bewoners zich daar in de zgn. draagvlakmetingen tegen uitspreken. Dit is inderdaad de afspraak die ook door de huurdersbelangenverenigingen met de corporaties en de gemeente is gemaakt. (DUO-protocol) De wethouder en de corporaties hebben echter duidelijk gesteld dat zij de draagvlakmeting niet serieus nemen en sowieso gaan slopen. Bovendien hebben we al kunnen zien hoe er in de praktijk met draagvlakmetingen omgegaan wordt. Eerst worden de bewoners jarenlang murw gemaakt. Dan wordt er een niet-onafhankelijk bureau (het Vierde Huis) ingeschakeld om de meting te doen zonder dat bewoners de telling kunnen controleren. Tegen de tijd dat de meting wordt gehouden is iedereen gedemoraliseerd, waardoor velen niet meer reageren. Vervolgens wordt gesteld dat zestig procent van de respondenten vóór gestemd heeft en dat de sloop dus kan doorgaan. Dit ondanks het feit dat 60 % van de BEWONERS volgens het protocol akkoord moet zijn om sloop te doen doorgaan.

Ik ben er daarom van overtuigd dat wie zijn hoop op de draagvlakmeting vestigt bedrogen uit zal komen. Daarom is het zaak om de plannen te stoppen véér deze door de Raad worden aangenomen. Dat kan volgens mij met aktie en ik roep al mijn mede-buurtbewoners daartoe op.

Laat u niet aan het lijntje houden door de regenten die deze stad verkwanselen aan het kapitaal.

Toelichting: PvdA-Utrecht fractie had ons buurtbewoners uitgenodigd om onze mening te zeggen over het gebiedsplan de Gagel. Vijftig buurtbewoners waren aanwezig en spraken zich unaniem uit tegen de sloopplannen en tegen bouwen in het park. De fractie heeft toegezegd ons te zullen laten weten wat zij met onze inbreng zal doen.

Nou, het zal me benieuwen of jullie ditmaal wél willen luisteren. Wij hebben jullie dit al eerder gezegd, o.a. op de bijeenkomst met de gemeenteraad in Rosendael. (28-11-2007)

Kees van Oosten en anderen hebben ook al zo vaak bij jullie aan de bel getrokken.

Jullie voornemen om duizenden sociale huurwoningen te slopen is beleid voor het kapitaal en de rijken en wordt niet gedragen door de bewoners.

Per definitie kan slechts een klein gedeelte van de bevolking twee keer modaal verdienen. De overgrote meerderheid verdient minder en heeft daarom geen belang bij jullie plannen die alleen maar de woonlasten verhogen.

Jullie pretenderen een partij van de ARBEID te zijn, maar dat zijn jullie allang niet meer. Alleen de SP is dat nog tot op zekere hoogte. Ik heb het over het sociaal democratisch gedachtengoed: Verbeteringen voor de arbeidersklasse proberen te realiseren (langs parlementaire weg) binnen het kapitalisme.

Jullie zijn ooit 'aan de macht' gekomen dankzij de aktiebereidheid van de arbeiders. Velen hadden hun hoop op jullie gevestigd. In de loop der jaren, tot de jaren zeventig, is er ook inderdaad het een en ander bereikt: Vrijwel iedereen had toen bestaanszekerheid en toegang tot onderwijs en gezondheidszorg, AOW was waardevast, vluchtelingen werden gastvrij opgenomen en kwalitatief goede woonwijken zoals Overvecht werden in een hoog tempo uit de grond gestampt.

Dat waren positieve punten die mede dankzij de PvdA gerealiseerd zijn. Negatieve punten waren dat de PvdA een bolwerk van regenten is geworden die meer en meer in dienst van hun eigen carriëre-belangen handelen. Nog afgezien van het feit dat het socialisme als einddoel door het compromis met het kapitaal volledig uit beeld verdwenen is.

In de negentiger jaren heeft de PvdA zich zowel ideologisch als strategisch volledig afgewend van haar natuurlijke achterban, de arbeidersklasse. Door de triomf van het kapitalisme na de instorting van het Oostblok onstond een vrijemarkt-gekte waarbij alle economische basisbeginselen uit het oog werden verloren. Bij de PvdA is hierdoor het gekke idee ontstaan dat de middenklasse (twee keer modaal en meer) de grootste klasse zou worden. Als alles maar geprivatiseerd en geliberaliseerd zou worden dan zou er zéveel te verdienen zijn dat vrijwel iedereen rijk zou worden.

De PvdA achterban was heel trouw, maar aan zelfs de grootste trouw komt een eind als een partij handelt tegen de belangen van haar achterban. Door alle verslechteringen die de arbeidersklasse de laatste 20 jaar mede dankzij de PvdA voor haar kiezen heeft gekregen lijkt dit moment nu te zijn bereikt. Volgens de peilingen zijn jullie de helft van jullie achterban kwijt. De helft daarvan heeft een helder beeld van haar belangen en kiest voor de SP. De andere helft heeft zich verbitterd afgekeerd van de politiek en wil op extreem-rechts (Wilders of Verdonk) stemmen.

Jullie hebben zelf de deur naar het racisme geopend door jullie steun voor het steeds onmenselijkere toelatingsbeleid wat er van uitgaat dat migranten een probleem zijn, en door jullie steun voor verplichte inburgering op straffe van hoge boetes wat er vanuit gaat dat de problemen met integratie te wijten zijn aan de onwil van migranten. Nu lijkt de beer van het fascisme weer los te zijn geslagen.

Hoe zeer ik ook de pest heb aan de PvdA; Ik vind het toch verschrikkelijk om te zien dat extreem rechts in de peilingen groter is als alle "linkse" partijen samen.

Jullie kunnen je beter bedenken dat als Wilders en/of Verdonk het voor het zeggen krijgen jullie net zo hard de klos zullen zijn als wij.

Om terug te komen op Overvecht de Gagel: Als jullie wat er nog over is van jullie achterban niet willen verliezen moeten jullie de wijkplannen ONMIDDELIJK terugtrekken.

Graag willen wij, betrokken wijkbewoners, samen met de gemeente en de corporaties werken aan plannen voor de verbetering van de wijk.

Wij willen graag af van het stempel "probleemwijk" en van de analyse waarom dat zo zou zijn. Mensen met lage inkomens zijn géén probleem voor de wijk!

Er zijn inderdaad problemen. Welke- en hoe ernstig deze zijn daarover wordt wellicht verschillend gedacht hier. Over de oplossingen zullen we het ook niet allemaal eens zijn.

Dat aan de huidige wijk- en gebiedsplannen geen juiste analyse van de problemen ten grondslag ligt en dat zij geen oplossing bieden voor welk probleem dan ook, maar ons integendeel direct schaden in onze belangen, daarover zijn wij het wel unaniem eens.

Om jullie partij te redden zullen jullie terug moeten naar de arbeidersklasse. Dat zijn wij, de bewoners van Overvecht.

Bij deze alsnog, aangezien de "notulen" van de "inspraak"-bijeenkomsten van onvoldoende kwaliteit zijn, mijn "inspraak"-reactie met betrekking tot het gebiedsplan voor Overvecht de Gagel.

De enige conclusie kan zijn dat de gebiedsplannen ONMIDDELIJK moeten worden ingetrokken.

Daarna overnieuw beginnen mèt ons. Wij betrokken buurtbewoners zijn daartoe bereid.

Ernst & Young stelt voor de overheidsinterventie op de woningmarkt te verminderen deze aan de krachten van vraag en aanbod van de markt over te laten. De problemen kwamen juist toen de woningmarkt in de negentiger jaren meer aan de markt werd overgelaten. Als de sociale wonngvoorraad ook aan die krachten worden overgelaten hebben we geen huurbescherming meer en worden ook de sociale woningen onbetaalbaar.

Een voorbeeld is het Hilwiscomplex in de Rivierenbuurt (de Wolkenkrabber) De bewoners kregen een brief van de verhuurder makelaar Rappagne dat hun huur van ca ¬ 850 naar ca ¬ 1850 verhoogd zou worden. De brief waarin stond dat de huurverhoging 1.6 % zou zijn werd ingetrokken. De bewoners gaan met de huurdersvereniging naar de rechter. Zie www.rivierenbuurt.web-log.nl/rivierenbuurt/.

Je kunt je afvragen of het niet beter is de maximaal redelijk voor alle woningen te laten gelden. Dus marktwerking met een bovengrens van maximaal redelijk. Zittende huurders dienen ten alle tijden beschermd worden en het afgesproken bedrag in het huurcontract dient in principe gehandhaafd te worden. Dat is de huur die met de eigenaar is afgesproken.

Het is van de gekke dat bewoners aan de willekeur van de eigenaar worden overgelaten. Woonrecht is een grondwettelijk recht.

Vandaag kreeg ik via mijn e-mail het bericht dat vanavond in de raadsvergadering van Stadsdeel Oud Zuid het lot van het Spijtellaantje zou worden besproken. Ik woon zelf in de Spaarndammerbuurt, maar ook mij is het Spijtellaantje bekend. En toen ik een vriendin uit de Hugo de Grootbuurt vanmiddag vertelde dat ik hier naar toe wilde gaan om voor het behoud van het Spijtellaantje te pleiten, zei ze "Oooh, het Spijtellaantje! Nou, je spreekt ook voor mij hoor!"

Jaren geleden, toen ik voor het eerst door dit straatje fietste op weg naar het Amsterdamse Bos, was ik heel blij verrast zo'n mooi landelijk stukje met prachtige huisjes te ontdekken in Amsterdam. Ik vond het heel bijzonder en dacht bij mezelf "hier zou ik ook wel willen wonen!" Hoe doodzonde dat men van plan is die mooie huisjes tegen de vlakte te gooien en met dure koopwoningen op deze plek geld te verdienen, o.a. om elders in de stad sociale woningbouw en renovatie te financieren. Heel erg jammer, want dit is nu juist zo'n unieke plek in Amsterdam die alleszins de moeite van behoud en renovatie waard is.

Heel veel mensen fietsen met plezier op hun doortocht door het Spijtellaantje en langs het weilandje en genieten hier dus even van. Het is dus in het algemeen van de bewoners in Amsterdam om deze plek in z'n oorspronkelijke staat te behouden. Want wat eenmaal weg is, komt nooit meer terug. En van een paar dure koopwoningen genieten dus ook maar een paar mensen, het zullen geen woningen zijn die iets toevoegen aan de schoonheid van de stad.

Er is geld genoeg om elders in de stad te bouwen en te renoveren, het is echt niet nodig hier een paar koopwoningen te realiseren om dit te kunnen bekostigen ten koste van de mooie oude arbeidershuisjes aan het Spijtellaantje.

Een ouder Nederlands echtpaar wordt in haar laatste levensjaren in haar rust verstoord, door deroofzuchtige hebzucht van Ymere. Deze mensen zeggen: "...laat ons met rust hier sterven, wij hebben hooguit nog 5 jaar te leven..."

Hiermee toont Ymere zich voor de zoveelste keer als de vijand van het Nederlandse Volk. Want als het welzijn van dit echtpaar zo gemakkelijk door Ymere ondergraven kan worden, dan is in Nederland niemand meer veilig voor de roofzucht van Ymere.

Maar iedereen die Ymere in zijn roofzucht steunt, is zelf ook de vijand van het Nederlandse volk. Of het om een politicus, ambtenaar of ondernemer gaat, maakt niet uit. Ze vormen tezamen een vijandige coalitie.

Wanneer het uiterste bereikt is en de Burgemeester Job Cohen een bevel van ontruiming ondertekent, kan de uitvoerende politie agent zich niet verschuilen achter het goedkope argument van "ik heb alleen bevelen opgevolgd, ik heb alleen mijn werk gedaan". Want hij of zij kan dondersgoed beseffen, dat het om een oneerlijke en immorele daad gaat, ongeacht wat de rechter erover zegt. Dat hebben wij al eerder meegemaakt zo ruim een halve eeuw geleden.

Omdat commerciële ondernemingen, zoals de woningcorporaties, woononzekerheid en woononveiligheid veroorzaken. Hun doel is financiële winst en dat is niet verenigbaar met sociale rechtvaardigheid. Wonen moet een collectieve voorziening, een publiek goed zijn; net zoals gezondheidszorg: voor iedereen bereikbaar! En niet alleen voor de hoogstbiedende.

En wat doen wij met het anti-concurrentie vervalsingbeleid van de Europese Unie? De pot op met het ondemocratische en neoliberale Europese Unie.

Omdat de Nederlandse sociale huisvesting struikelt over de vrije marktwerking van de E.U.

De Alliantie heeft wel erg ondoordacht gehandeld bij de voorgenomen verwijdering van de op monumentale wijze aangebrachte naam De Dageraad op het Dageraadcomplex in de O.L. Takstraat en te vervangen voor De Alliantie.

Er is geen momentenvergunning, geen bouwvergunning en geen steigervergunning aangevraagd. Dat is verplicht. Het stadsdeel wist van niks. De bewoners zijn er alleen over ingelicht terwijl volgens de participatieregels de bewoners bij de besluitvorming betrokken hadden moeten zijn. Bij elkaar nogal wat overtredingen.

Ondoordacht ook omdat het "Dageraadcomplex" een begrip is en een belangrijk rijksmonument. Het geldt als het belangrijkste monument van de sociale woningbouw van de twintigste eeuw. Voor de bewoners en voor bewonersorganisaties ligt dat heel gevoelig. Het dageraadcomplex staat symbool voor de sociale woningbouw in de twintiger jaren van de twintigste eeuw. De afgelopen jaren is Dageraad/Alliantie er vaker onzorgvuldig mee omgegaan, bijvoorbeeld met het plan om woningen samen te voegen en te verkopen met gedwongen verhuizing. Dat laatste is tegen alle regels in en buurtactie wist dat te voorkomen. De sociale huur wordt overigens door de 'huurharmonisatie' en monumentenhuur stelselmatig afgebouwd en behoort al voor een groot deel tot het verleden.

Een beetje ongelukkige communicatie erkent de Corporatie. Een grote blunder vinden anderen. De actie van de Alliantie voorheen De Dageraad met huizenhoge managerssalarissen, is symbolisch voor de cynische en botte wijze waarop de sociale volkshuisvesting wordt afgebroken.

Voor de (film)liefhebbers en geïnteresseerden in sociale woningbouw heb ik een goeie filmtip. Dit weekend wordt in het Betty Asfalt Complex in Amsterdam het Festival van de Afgewezen Film gehouden. Zondagmiddag 16 maart staat daar de film "Het grote verlies van Het Kleine Wijk" op het programma. Hij begint om 14.15 uur en duurt 18 minuten. Het Kleine Wijk (in Ondiep) was het eerste sociale woningbouwproject van de gemeente Utrecht. Het gaat over het afscheid dat de bewoners nemen van hun buurt in verband met de komende sloop dit jaar. Ik ben donderdagavond geweest, vond het heel leuk. Sowieso een aanrader om naar toe te gaan. Het kost 12 euro per dagdeel (10 euro met stadspas).

Voor de Spaarndammerbuurters ook nog een tip. A.s. maandag, 17 maart, wordt een lezing over de geschiedenis van de Spaarndammerbuurt gehouden door Ton Heijdra in de Spaarndammerbibliotheek. Hij begint om 20.00 uur. Of het wat kost weet ik niet.

In het Stadsblad van 12 maart staat onder de kop 'Vijftien beloftes aan de burger' een artikel over het zg. niet bindende burgercontract met vijftien concrete punten van het Dagelijks Bestuur van stadsdeel ZuiderAmstel. Een van die punten is de herinrichting van De Mirandastrook, waarbij de kans bestaat wordt dat de zuidelijke vleugel van het Rivierenhuis wordt gesloopt. Dat zijn liefst 200 sociale huurwoningen van prima kwaliteit. Dat plan is al eerder aan de orde geweest en de bewoners en de huurdersvereniging ZuiderAmstel hebben laten weten er faliekant tegen te zijn. Corporatie Eigen Haard heeft ook laten weten dat ze het gebouw nog minstens tien jaar willen doorexploiteren. Bouwkundig gezien is er geen enkele noodzaak voor sloop. Ook voor de planvorming van De Mirandastrook is er die noodzaak er niet. De bewoners zijn uiteraard niet ingenomen met dit soort eenzijdige contracten met het Dagelijks Bestuur. (......) Het zou beter zijn als het DB eens beter communiceert met de bewoners. Die zouden liever een contract met het DB aangaan waarin verzekerd wordt dat sloop niet meer aan de orde is zodat ze voorlopig van hun ongestoord woongenot zijn verzekerd en niet in knellende onzekerheid worden gebracht.

De deelraadspartijen Vereniging Oud Zuid en Amsterdam Anders De Groenen gaan een folder over de Woonvisie ( PDF bestand) in Stadsdeel Oud-Zuid verspreiden.

De "woonvisie" maakt onderdeel uit van de stedelijke plannenmakerij. Het is een stuk, indien de plannen daadwerkelijke ten uitvoer worden gebracht, met verstrekkende gevolgen voor bewoners. Vanaf 2002 wil het stadsdeel maar liefst 6.574 sociale huurwoningen verkopen. Het is een moeilijk ambtelijk, voor het gros van de bewoners onleesbaar stuk. Het moet worden gesteld in begrijpelijke taal voor bewoners in verschillende talen en huis-aan-huis- worden verspreid.

Terwijl de meest buurtbewoners nog niet op de hoogte zijn is dinsdag 11 maart 2008 al de eerste commissie Wonen en Werken van het stadsdeel gepland, waar de bewoners bij aanwezig mogen zijn om hun zegje te doen. Op de besluitvormende stadsdeelraadsvergadering op 24 juni 2008 mogen de bewoners niets zeggen en alleen maar luisteren. De data van de buurtvergaderingen, waar de 'inspraak' van de bewoners is, is zelfs bij de stadsdeelraadsleden nog onbekend. Deze 'breaking news' bijeenkomsten zijn bekend. Naar mijn mening een farce voor de democratie van bewoners. De aantallen zijn al vastgelegd in de achterkamertjes van de projectontwikkelaars en de corporaties, die al 27,7 miljard euro op de plank hebben liggen en sinds de jaren negentig alleen interesse tonen om hun winstcijfer nog verder op te schroeven.

Volgens Andre Thomsen valt dit streven enkel te realiseren door meer verkoop van woningen. Dit klopt! In het concept Woonvisie Westerpark 2008-2012 staat op pagina 20:
"In 2002 heeft Westerpark de opdracht gekregen 2.084 corporatiewoningen en 1.672 particuliere huurwoningen te verkopen..In juni 2007 heeft het stadsdeel de opdracht gekregen in de komende jaren opnieuw voor 647 particuliere huurwoningen(mogen splitsen om te verkopen)verkopen..(En voor corporatiewoningen)..In de nieuwe beleidsovereenkomst..komt dit neer op nog 1.471 verkopen..

Vanaf 2012 mogen corporaties stadsbreed opnieuw 12.000 verkopen..In Westerpark 700 woningen.." Als je dit optelt kom je op 6.574 voorgenomen verkopen van corporatie-en particuliere huurwoningen in Westerpark vanaf 2002 in stadsdeel Westerpark. Door dit beleid zijn al duizenden bewoners uit met name de Staatsliedenbuurt en de Spaarndammerbuurt sinds midden jaren negentig door het woonbeleid van de corporaties en de particuliere huiseigenaren, met steun van het stadsdeel zijn vertrokken door verkoop, samenvoeging en sloop/nieuwbouw.

Met name de Staatsliedenbuurt is voor een niet onaanzienlijk deel veranderd van een buurt van gewone mensen en krakers naar een, nou ja, "yuppenwijk". Westerpark is een geliefde buurt, dus daar kan het niet aan liggen dat bewoners uit de wijk weggaan. De wachttijd voor een doorstromer is 14 jaar en voor een starter 6 jaar. Van vrijwillig vertrek uit de buurt is de meeste bewoners niets bekend, wel dat er steeds meer buren weggaan en dat er steeds meer tijdelijke woningen komen, die na verloop van tijd voor een flinke prijs van de hand gaan. De gemiddelde koopprijs van een woning in Amsterdam bovendien is 272.000 euro. Ja, hoest dat maar eens op. In de woonvisie lezen we dat er nog meer woningen, is het voornemen, worden verkocht, door verkoop van sociale huurwoningen, splitsing, samenvoeging, sloop/nieuwbouw of door nieuwbouw.

Aan de bewoners van de Spaarndammerbuurt is beloofd, dat ze voorrang krijgen bij de geplande, als het al doorgaat, bouw van de Houthavens. Maar slechts een zeer klein deel kan zich veroorloven, daar een huis te kopen. De 30 % huur ligt tegen de vrije sectorgrens van 600 euro. Ja, ook dat is voor velen van ons erg hoog, zoniet onbetaalbaar. Huurtoeslag dan maar? Ook lastig, want dan moet je een middeninkomen hebben om voor een huis van tegen de 600 euro in aanmerking te komen. We zijn voor de uitbreiding van goede en betaalbare nieuwbouwwoningen. En dat is noodzakelijk, omdat de prijzen stijgen en de lonen voor iedereen, ook weer in 2008 dalen. Dus meer geld om de stijgende huur te betalen, zit er niet voor de bewoners. Maar van uitkeringen en lonen moet je kunnen wonen.

Misschien is het een idee om de komende tijd de plannenmakerij van het stadsdeel(en de gemeente Amsterdam)maar eens met een kritische blik samen te onderzoeken en te bediscussiëren, zodat we zo goed mogelijk kunnen blijven opkomen voor onze belangen. Want we hebben een gezamenlijk standpunt nodig als bewoners nodig om de uitverkoop van Westerpark te stoppen. Positief is dat overal in de wijken in Westerpark bewoners zich organiseren om de afbraak van hun wijk tegen te gaan. Door samen op te trekken en ons samen te organiseren en wederzijds te ondersteunen staan we het sterkst. Stop de uitverkoop van Westerpark!

Hierbij een artikel zoals vandaag verschenen in Dvhn over dreiging van "huizenoverschot" op de koopmarkt. Tegelijk stelt het artikel dat de krapte aan de onderkant van de woningmarkt toeneemt. Deze teneur/zienswijze wordt overigens door verschillende partijen op de woningmarkt bevestigd, en toont nogmaals de absuriditeit aan van het beleid om goedkope woningen te slopen.

Massaal protest hiertegen van bewoners blijkt wel te helpen: zie ganzedijk. de bewoners eisen terecht dat de sloop van tafel gaat, en er alleen gepraat wordt over woningverbetering en woningbeheer.

Hierbij in de bijlagen o.a. het concept WOONVISIE WESTERPARK 2008-2012. De "woonvisie" maakt onderdeel uit van de stedelijke plannemakerij. Het is een stuk, indien de plannen daadwerkelijke ten uitvoer worden gebracht, met verstrekkende gevolgen voor bewoners. Het is een moeilijk ambtelijk, voor het gros van de bewoners onleesbaar stuk. Het moet worden gesteld in begrijpelijke taal voor bewoners in verschillende talen en huis-aan-huis- worden verspreid.

"Maar als mijn onheilsvoorspelling uitkomt staan we inderdaad aan de vooravond van de afbraak van de sociale huursector en hebben jullie dat gelijk dus geheel aan je kant..de omvang van de sociale huursector zal in de komende jaren verder afnemen, tot naar ik schat zo'n kwart of minder van de voorraad in 2020..
Wat in de volkshuisvesting van nu gebeurt wordt voornamelijk bepaald door de belangen van het bedrijfsleven, de bouw- en vastgoedsector en de hele middenstand van adviseurs en dienstverleners daar omheen. De bewoners - om wie het eigenlijk zou moeten gaan – hebben daarop steeds minder invloed. Daartegen is een duidelijk tegengeluid nodig, en daarom steun ik deze demonstratie"(delen uit de spreektekst van een spreker op de SASH demonstratie 9 februari 2008, professor Andre thomsen, Technische Universiteit Delft)

Aan deze uitspraken moet ik denken als je de aanpak, inhoud en konsekwenties van de Woonvisie Westerpark 2008-2012 voor de wijk ziet van de corporaties en het stadsdeel.

Terwijl de meest buurtbewoners nog niet op de hoogte zijn is a.s. dinsdag 11 maart al de eerste commissie Wonen en Werken van het stadsdeel gepland, waar de bewoners bij aanwezig mogen zijn om hun zegje te doen. Op de besluitvormende stadsdeelraadsvergadering(zie planning woonvisie) mogen de bewoners niets zegggen en alleen maar luisteren. De data van de buurtvergaderingen, waar de 'inspraak' van de bewoners is, is zelfs bij de stadsdeelraadsleden nog onbekend. Deze 'breaking news' bijeenkomsten zijn bekend. Naar mijn mening een farce voor het woord democratie. de aantallen zijn al vastgelegd in de achterkamertjes van de projectontwikkelaars en de corporaties, die al 27,7 miljard euro op de plank heben liggen en sinds de jaren negentig alleen interesse tonen om hun winstcijfer nog verder op te schroeven. Volgens Andre Thomsen valt dit streven enkel te realiseren door meer verkoop van woningen.Dit klopt! In het concept Woonvisie Westerpark 2008-2012 staat op pagina 20:

"In 2002 heeft Westrpark de opdracht gekregen 2.084 corporatiewoningen en 1.672 particuliere huurwoningen te verkopen..In juni 2007 heeft het stadsdeel de opdracht gekregen in de komende jaren opnieuw voor 647 particuliere huurwoningen(mogen splitsen om te verkopen)verkopen..(En voor corporatiewongen).In de nieuwe beleidsovereenkomst..komt dit neer op nog 1.471 verkopen.. Vanaf 2012 mogen corporaties stadsbreed opnieuw 12.000 verkopen..In Westerpark 700 woningen.."

Terwijl al duizenden bewoners uit de Staatsliedenbuurt en de Spaarndammerbuurt sinds 1997 door het woonbeleid van de corporaties,met steun van het stadsdeel zijn vertrokken door verkoop en samenvoeging. Met name de Staasliedenbuurt is voor een niet onaanzienlijk deel veranderd van een buurt van gewone mensen en krakers naar een, nou ja, "yuppenwijk". Westerpark is een geliefde buurt, dus daar kan het niet aan liggen dat bewoners uit de wijk weggaan. De wachttijd voor een doorstromer is 14 jaar en voor een starter 6 jaar. Van vrijwillig vertrek uit de buurt is de meeste bewoners niets bekend, wel dat er steeds meer buren weggaan en dat er steeds meer tijdelijke woningen komen, die na verloop van tijd voor een flinke prijs van de hand gaan. De gemiddelde koopprijs van een woning in Amsterdam bovendien is 272.000 euro. Ja, hoest dat maar eens op. In de woonvisie lezen we dat er nog meer woningen, is het voornemen, worden verkocht, door splitsing, samenvoeging, sloop/nieuwbouw of door nieuwbouw. De bewoners van de Spaarndammerbuurt is beloofd, dat ze voorrang krijgen bij de geplande, als het al doorgaat, bouw van de Houthavens. Maar slechts een zeer klein deel kan zich veroorloven, daar een huis te kopen. De 30 % huur ligt tegen de vrije sectorgrens van 600 euro. Ja, ook dat is voor velen van ons erg hoog, zoniet onbetaalbaar. Huurtoeslag dan maar? Ook lastig, want dan moet je een middeninkomen hebben om voor een huis van tegen de 600 euro in aan merking te komen. We zijn voor de uitbreiding van goede en betaalbare nieuwbouwwoningen. En dat is noodakelijk, omdat de prijzen stijgen en de lonen voor iedereen, ook weer in 2008 dalen. Dus meer geld om de stijgende huur te betalen, zit er niet voor de bewoners. Maar van uitkeringen en lonen moet je kunen wonen. Misschien is het een idee om de komende tijd de plannenmakerij van het stadsdeel(en de gemeente Amsterdam)maar eens met een kritische blik samen te onderzoeken en te bediscussieren, zodat we zo goed mogelijk kunnen blijven opkomen voor onze belangen.

heel erg bedankt voor het organiseren van de demonstratie. Het is broodnodig maar de meeste kleine clubjes, waaronder wijzelf, krijgen het niet voor elkaar om boven het buurtniveau uit te stijgen. De demo kwam niet heel veel in de media maar wel goed, oa in Parool, nu.nl, nieuws.nl. Het was ook nog eens gezellig.

De brand in Delft rond de campuscontracten drijft over naar Amstelveen.In plaats van 30-plussers is er nu al sprake van 25-plussers op Uilenstede:

In de uitzending van AT5 worden interessante uitspraken gedaan. Ervaringvan Duwo is dat mensen die uit hun huis worden gejaagd VANZELF een anderonderkomen vinden. Waarschijnlijk verstaat hij een 'kartonnen doos' ofeen kamertje bij mams in de provincie ook als 'onderdak'.

Duwo, dhr. Benschop:
Als je bij Duwo komt wonen, om het even concreet te houden, dan weet jedat je een studentenkamer betrekt. En als je afgestudeerd bent datoverkomt je ook niet zomaar dat zie je aankomen wanneer je afstudeert.Dan vinden wij het een logische zaak dat je op zoek gaat naar anderewoonruimte en dat je die studentenkamer vrijmaakt voor de volgende generatie.

VBU, Jessica Witte:
wij zijn tegen campuscontracten omdat dat juist het probleem verschuift en er niet opgevangen wordt bij de mensen die dan weer uitmoeten.

Verslaggever:
u zegt die mensen komen er wel weer uit die vinden wel weer onderdak

Oudere bewoner:
Ik heb verschillende mensen gesproken die hebben zo iets van doe maareen aanbod dan zien we wel waar we uitkomen. Maar wettelijk gezien meweg jagen, het spijt me wel voor duwo, maar dat kan echt niet. (....)Nou okay we zien elkaar voor de rechter, dat lijkt me boeiend om te zien wat de rechter daarvan vind.

Een golf van gedwongen verkopen met leegstand en voortdurende huisuitzettingen teistert de amerikaanse maatschappij. De woningmarkt voor koophuizen zakt in elkaar en slaat om zich heen als een van de belangrijkste onruststokers van de wereldeconomie. Wat is er aan de hand ? Hoe reageert de politiek ? Is er een oplossing ?

De ontstane situatie heeft het karakter van een pijnlijk eigendomsconflikt, waarbij het in wezen gaat om de vraag wie op welke voorwaarden over de huisvesting mag beschikken. De hypotheekbanken zijn daarbij de schuldeisers, zij die de bewoners met het huis als onderpand het geld hebben geleend en dat geld terug willen met daarbij de rente als bron van hun winstontwikkeling. Daartegenover staan de bewoners die met het geleende geld het huis hebben gekocht en daarmee officieel huiseigenaar zijn, maar door een schuldverplichting, die niet of nauwelijks nog te betalen is hun huis dreigen te verliezen of door gedwongen verkoop hun huis reeds verloren hebben. Het zou gaan om ongeveer 1 miljoen gezinnen, die in 2007 wegens betalingsproblemen hun koophuis al hebben verloren, waarbij in dit en volgend jaar volgens schattingen nog eens 2 miljoen gezinnen bij kunnen komen, maar dat is sterk afhankelijk van hoe de crisis zich ontwikkelt en wat de politiek gaat doen. Door de golf van gedwongen verkopen is ook veel leegstand ontstaan, wat door speculatie over mogelijk herstel van de markt langdurige leegstand is geworden. Zo zijn complete wijken van levende gemeenschappen veranderd in spooksteden. Doordat veel bewoners niet de renteverhoging konden betalen en sommige hypotheekbanken zelfs failliet zijn gegaan worden toelatingseisen voor het verkrijgen van een lening aangescherpt. Dat betekent dat de banken aankoersen op een verhoging van de rente, wat wordt gezien als compensatie voor het risico dat de lening niet wordt terugbetaald of dat groepen, die als “minder kredietwaardig” worden ingeschat van lenen worden uitgesloten. Voor bewoners, die door gedwongen verkoop hun huis al hebben verloren is daardoor een buitengewoon moeilijke situatie ontstaan. Zij staan als minder kredietwaardig te boek en kunnen het krijgen van een lening voorlopig wel vergeten. En waar moet je heen als je geen huis hebt ? Slapen in een auto of een caravan ? Het alternatief van een betaalbare of sociale huurwoning is zeer moeilijk te vinden, zo niet onmogelijk. Huurbescherming is slecht geregeld. Het grootste deel van de woningen in de Verenigde Staten is een koopwoning (69 %) en de huren zijn over het algemeen zeer hoog, meestal zonder huurprijsbescherming, vergelijkbaar met vrije markthuren in Nederland voor een 2 of 3 kamerwoning vanaf 1000 dollar per maand. (In New York of Boston is dat al snel het dubbele !) Door de ontstane crisis op de huizenmarkt is de vraag naar ontbrekende betaalbare huurwoningen alleen maar groter geworden. Het is “survival on the market” waarbij alles op alles moet worden gezet om de maandlasten te kunnen ophoesten om maar vooral niet op straat te worden gezet. De ontstane huisvestingscrisis en alle economische gevolgen die daarmee gepaard gaan is ingeslagen als een bom en centraal thema in de amerikaanse verkiezingsstrijd.

Hoe is de situatie ontstaan ? De crisis volgt op een periode van sterk stijgende huizenprijzen. Huizenprijzen die eigenlijk zijn opgeblazen door een voortdurende toestroom van dollars, die met de ontwikkeling van de hypotheekmarkt gepaard is gegaan. In feite zochten financiers nieuwe markten om op hun dollarbezit te kunnen verdienen. Het verstrekken van hypotheekleningen werd een steeds belangrijker onderdeel, waarbij de banken het kopen van een huis hebben aangeprezen als een zekere investering op de toekomst. Daarbij werd benadrukt dat sprake is van een historisch lage rentestand (m.n. na de aanslag op de twin towers in 2001) en dat het daardoor gunstig is om geld te lenen om de koop mee te financieren. Zo ook werd gewezen op de mogelijkheid om net als in Nederland de hypotheekrente van de belasting af te kunnen trekken, waardoor de fiscus aan het koophuis meebetaalt. Het gevolg was een forse toename van het aantal kopers, waardoor de huizen steeds duurder werden (In 10 jaar tijd een stijging van ongeveer 5 miljoen huizenbezitters, waarbij de huizenprijzen meer als verdubbelden). Met de stijgende huizenprijzen werden weer nieuwe kopers aangetrokken, het idee versterkend dat je een dief bent van je eigen portemonnaie als je geen huis koopt, want zo leek het wel, de markt kon niet kapot, met een koophuis wordt je slapende rijk. Doordat de koopprijzen de lucht inschoten werden de huren ook steeds hoger, want de huurprijsbescherming was in de meeste staten afgeschaft. Daarbij werd het ook winstgevender om oudere wooncomplexen met relatief goedkopere huurwoningen te laten verkrotten en te slopen om ruimte te maken voor investeringen in nieuwbouw met dure huur en koopappartementen, want de prijzen van de bouwgrond op gewilde locaties werden ook veel duurder. Het huren als alternatief werd zo steeds minder aantrekkelijk gemaakt wat de bereidheid tot kopen weer heeft versterkt. Omdat de waarde van het huis toch wel zou stijgen werd het risico dat de lening niet kon worden terugbetaald als zeer klein ingeschat, waardoor de hypotheekbanken ook mensen met minder financiele draagkracht hebben gemotiveerd om een huis te kopen. En zo ook werden bewoners, die al een koophuis hadden en zichzelf door de oplopende marktprijzen steeds rijker rekenden, aangemoedigd om wat wordt genoemd de “overwaarde van je huis” te verzilveren. Het verschil tussen de hypotheekschuld en de marktprijs kan dan worden bijgeleend om weer een duurder of een tweede huis mee te kopen of op de beurs aandelen of opties te kopen of mee op vakantie te gaan of om alle mogelijke uitgaven mee te doen. En zo groeide de hypotheekmarkt als nooit tevoren, waarbij bovendien een levendige handel ontstond in de afgesloten leningen, die aan grote internationaal operende zakenbanken bij wijze van “security” werden doorverkocht, waarmee nog meer kon worden verdiend om uit te lenen. En het leek wel alsof de amerikaanse bevolking er steeds rijker door werd, maar de schijn bedriegt, want in feite was sprake van een enorme geldontwaarding, doordat de huizenprijzen stegen met de toename van de geldhoeveelheid, waarmee de kredietverstrekking van de banken gepaard gaat. Daarmee heeft een fundamentele verschuiving plaatsgevonden, waarbij het aandeel van woonlasten ten opzichte van de andere uitgaven gestaag groter werd en waarbij door de groeiende schuldenlast van de bewoners, de banken steeds meer macht kregen over de huisvesting. Terwijl de huizenprijzen bleven stijgen, bleven de arbeidslonen, de salarissen en uitkeringen nagenoeg gelijk met als gevolg dat de schuld met de daarbij voortslepende rentelast steeds moeilijker te betalen was. Met een renteverhoging als aanleiding werd steeds duidelijker dat steeds meer gezinnen de lasten niet meer konden betalen en barstte de “housing bubble” en de omgekeerde beweging zou worden ingezet.

De gegroeide afstand tussen de arbeidslonen en de huizenprijzen verschijnt als de belangrijkste oorzaak van de ontstane crisis. De arbeidslonen bleven gelijk of konden niet overeenkomstig de huizenprijzen stijgen door de voortdurende concurrentieslag tussen bedrijven onderling, waardoor er een enorme druk is om de lonen als deel van de produktiekosten zo laag mogelijk te houden. Dit mechanisme is structureel en heeft in de kapitalistische geschiedenis wel vaker voor een afzetprobleem gezorgd. Met het geleende geld van de hypotheekbanken leek het wel alsof dit probleem was opgelost. Met de groeiende stroom van hypotheekleningen werden de arbeidslonen a.h.w. “aangevuld” doordat meer geld werd uitgeleend dan met aflossing en rente werd terugbetaald, waardoor meer geld beschikbaar om de huizen mee te kopen, waardoor de bouwbedrijven hun produkten konden blijven verkopen en door de groeiende vraag de huizenprijzen omhoog tilden, zonder gehinderd te worden door zoiets als een afzetprobleem. Omdat het geleende geld door “het verzilveren van de overwaarde” ook werd gebruikt om andere produkten te kopen als huizen hebben ook andere bedrijfstakken dan de bouw en aanverwante industrie daarvan geprofiteerd tot ver over de amerikaanse grenzen heen. Wereldwijd is de groeiende schuldenlast van amerikaanse gezinnen gebruikt om produkten met winst te kunnen verkopen. Tegen de prijs van een groeiende schuldenlast bleef het afzetprobleem onder de oppervlakte en het uitbreken van een kapitalistische crisis kon zo worden uitgesteld. Nu blijkt dat door de onbetaalbaarheid van de rentelast het aantal verkopers het aantal kopers overstijgt en huizenprijzen dalen, gaat het feit dat die schuldenlast is ontstaan zich op niet mis te verstane wijze wreken. Dit uit zich niet alleen in een levensgroot betalingsprobleem tussen bewoners en hypotheekbanken, maar ook de bouwbedrijven en eigenlijk alle bedrijven, die door de groeiende schuldenlast hun produkten nog winstgevend konden verkopen gaan dat merken. Nu wordt duidelijk dat de schuldenlast behalve een stimulus ook een rem kan zijn. Immers, het veroorzaakt een voortdurende vermindering op het arbeidsloon in de vorm van aflossing en rente, welke door de crisis niet wordt gecompenseerd door het afsluiten van nieuwe leningen om huizen mee te kopen. Produktiebedrijven worden zo nog harder geconfronteerd met de gevolgen van de enorme afstand tussen huizenprijzen en arbeidslonen. Het afzetprobleem wordt als overproduktiecrisis manifest. En daarmee versterkt het ene het andere. Huizenprijzen gaan dalen, stagnerende nieuwbouw, werkloze bouwvakkers, waardoor ook de lonen weer dalen en daarmee de kans dat de huizenprijzen nog meer in elkaar klappen. Het argument om een huis te kopen om rijker te worden, slaat om in het tegendeel. Het verhaal van “overwaarde verzilveren” slaat om in het “onderwaarde betalen”, waarbij banken extra garanties zullen eisen, leningen of bijstortingen om de verliezen te dekken, die niet kunnen worden gebruikt om uit te geven, maar waar wel rente over moet worden betaald, waardoor een nog groter deel van het arbeidsloon verloren gaat om de ontstane overproduktiecrisis te bestrijden. De huizenzeepbel krimpt, de geldhoeveelheid wordt minder en het afzetprobleem steeds groter, in Amerika of elders in de wereld, wat zich zal uitdrukken in een sterke vermindering van export naar Amerika.

Opvallend is hoe na het manifest worden van de hypotheekcrisis in het voorjaar van 2007 de politiek in eerste instantie reageerde alsof er niet veel aan de hand was. Het duurde maanden voordat de regering Bush eindelijk erkende dat er een serieus probleem was gerezen. Die ontkenningspolitiek is eigenlijk nog sterker aanwezig bij de Nederlandse regering of bij de collega’s in europees verband. Afgaand op de uitspraken van Bos of Balkenende, maar ook door bijvoorbeeld de direkteur van de Postbank worden de problemen op de huizenmarkt vooral als een amerikaans probleem voorgesteld. Het verhaal is dat in Nederland het toezicht op hypotheken veel beter is geregeld en het aandeel van de hoge risicohypotheken, zoals in Amerika is verstrekt nauwelijks aanwezig. Hiermee wordt het probleem van de huizenzeepbel, wat ook in Europa is ontwikkeld en zeer zeker in Nederland (vgl. de extreme groei van de woz waarden) eigenlijk weggemoffeld. Zo’n reactie lijkt wel bedoeld om het vertrouwen in stijgende huizenprijzen vooral niet te ondermijnen en daarmee het sprookje van het steeds rijker wordende gezin met het steeds maar duurder wordende koophuis in stand te houden en het barsten van de zeepbel in Nederland te voorkomen. En wat te denken van de gevolgen voor europese produktiebedrijven als gevolg van het inzakken van de amerikaanse consumptie ? Daarbij opgeteld de gevolgen van de ontstane kredietcrisis, waarbij banken volgend op de hypotheekcrisis ook naar elkaar wantrouwend zijn geworden en steeds zwaardere voorwaarden stellen aan het financieren van een lening, waar ook de europese bedrijven van afhankelijk zijn. De nederlandse economie is geen eiland, maar deel van een wereldwijd kapitalistisch stelsel, waar de Verenigde Staten als meest invloedrijke speler een zeer zware griepaanval te pakken heeft, waarvan de bacillen tot ver over de oceaan toeslaan.

Geconfronteerd met de uitslaande brand lijkt de Amerikaanse regering langzaam wakker te worden. Sinds de herfst van het vorig jaar volgt de ene na de andere maatregel om het tij te keren. Zo heeft de Fed, de amerikaanse centrale bank het rentetarief dat de amerikaanse staat berekent voor het uitlenen van geld al meerdere keren verlaagd om het lenen van geld goedkoper te maken. Ook is een z.g. reddingsplan opgesteld om huisuitzettingen van huiseigenaren tegen te gaan, door bevriezing van de variabele rente van de risicovolle subprime hypotheken. En het nieuwste plan is een geldinjectie, voor iedere belastingbetaler 800 dollar met tal van belastingverlagingen. Alles bij elkaar bedoeld om het afzetprobleem tegen te gaan door de uitgaven van gezinnen en bedrijven te stimuleren en te voorkomen dat het gerezen wantrouwen de economie nog verder in een neerwaartse spiraal naar beneden trekt. Vooralsnog heeft dit niet het beoogde effect, want de crisis op de huizenmarkt is er n.l. niet veel minder om geworden en van verschillende kanten is ook kritiek geuit. Zo zijn de hypotheekbanken niet blij met de opgelegde bevriezing van de variabele rente en de demokratische oppositie, die op zich het stimuleringspakket steunt eist meer zekerheid door uitbreiding van het voedselbonnenprogramma en versterking van de werkloosheidswet nu door de ontstane situatie ontslagen vallen het arbeidsloon daalt en meer armoede de kop opsteekt. Maar wat ook de kritiek moge zijn, opmerkelijk is wel dat Bush actieve overheidsbemoeienis bepleit om de patstelling op de markt te doorbreken als een herhaling van de in de jaren dertig beproefde keynesiaanse new deal, een crisismedicijn wat wel even anders klinkt dan de jarenlang uitgedragen neo liberale ideologie van de vrije markt.

Op de keeper beschouwd is de amerikaanse overheid gevangene geworden van haar eigen beleid. In een laatste poging om als president van Amerika de gemeenschappelijke belangen van het amerikaanse kapitaal te dienen raakt Bush verstrikt in een web vol tegenstrijdige belangen. Met het uitdelen van 800 dollar kadootjes wordt het arbeidsloon weliswaar tijdelijk aangevuld, waarvan bedrijven kunnen profiteren door tal van produkten te verkopen, maar een opwaartse druk op de prijzen is daarvan wel het gevolg en daarbij een toenemende staatsschuld. En dit geldt ook voor de gevolgen van belastingverlagingen. Het is alsof Bush de problemen op de huizenmarkt wil oplossen door de positie van amerikaanse huizenkopers te imiteren, die ook maar bleven lenen en uitgeven met de prijs van een steeds groter wordende schuldenlast. In combinatie met een politiek tot renteverlaging gaat die staatsschuld opbreken, omdat die zo hoog is dat de amerikaanse staat alleen voor het betalen van de rentelast afhankelijk is geworden van internationale financiers. Die willen wel verdienen op hun dollars, wat niet wordt bevorderd als door een renteverlaging het uitlenen van dollars minder winstgevend wordt. Het gevolg is dan dat dollarbezit wordt omgeruild voor andere valuta, waar meer rente op kan worden verdiend, met een koersval van de dollar als gevolg, waar de Fed, de amerikaanse centrale bank als uitgever van de dollars een behoorlijke deuk door zal oplopen. Voor de amerikaanse hypotheekbanken is devaluatie van de dollar ronduit funest. Want dollarbezit is het alfa en omega van hun bestaan en de voornaamste bron van hun zelfverrijking. Als de dollar valt worden de hypotheekleningen die de banken hebben uitstaan ook minder waard. De enige manier waarop de hypotheekbanken de kosten van devaluatie van de munt kan compenseren is de hypotheekrente te verhogen, maar dat was nu net waar de problemen op de huizenmarkt mee waren ontstaan en wat de staat met een keynesiaanse ingreep tot renteverlaging op staatsleningen wilde tegengaan. Het keynesiaans crisismedicijn valt in spagaat, loopt vast op de macht van de financiers. Een macht die door de amerikaanse regering zelf is veroorzaakt door de mogelijkheden die zijn gegeven om zowel de amerikaanse regering zelf (door de kosten van oorlogsvoering e.d.), dan wel de bewoners (door de gevoerde huisvestingspolitiek) tegen een groeiende schuldenlast in het rood te zetten. Kan die macht worden gebroken ? Door de hypotheekbanken zal ten alle tijde een harde dollar worden verdedigd met daarbij de mogelijkheid om de rente te verhogen wat nu al blijkt uit de protesten tegen een tijdelijke bevriezing van de variabele rente. Daarmee is het afzetprobleem voor de amerikaanse produktiebedrijven niet opgelost. De kans is groot dat het probleem elders wordt gebracht. Als dit niet met openlijk militair machtsvertoon gebeurt of een devaluatie van de munt zal het arbeidsloon omlaag moeten. Zo worden de produktiekosten omlaag gebracht om de import, die toch al kleiner wordt door de terugvallende consumptie, nog meer te verkleinen en de export te verhogen. De crisis op de Amerikaanse huizenmarkt zal nog sterker voelbaar worden in de rest van de wereld, in China, in de Arabische landen, alsook in Europa, waarbij de verlaging van het arbeidsloon een nog zwaardere wissel trekt op de slepende schuldenlast, die ten tijde van de wassende huizenzeepbel door de amerikaanse huizenkopers is aangegaan.

De crisis op de amerikaanse huizenmarkt zal voorlopig de gemoederen wel bezig houden. Zeer zeker als de uitgeslagen brand steeds wereldser vormen gaat aannemen. De grote vraag is welke conclusie mag worden getrokken nu de droom van het eigen huis ontaardt in een nachtmerrie. Een nachtmerrie die steeds meer wordt gevoeld door een groeiende ongelijkheid die naar voren treedt. Of het nu de leegstand van de te koop staande huizen, de stagnatie in de bouw of de daarmee oplopende werkloosheid van bouwvakkers betreft, steeds brutaler wordt het contrast met de concreet bestaande maatschappelijke werkelijkheid, waarin de behoefte aan huisvesting groeit, als mensen door oplopende schulden op straat worden gezet. Het hypothekendrama maakt duidelijk wat er kan gebeuren, wanneer een fundamentele basisbehoefte wordt geofferd aan het spel van de vrije markt. En daarbij verschijnt de volgende vraag. Wat is belangrijker ? De zekerheid van een goed huis voor ons allemaal ? Of de mogelijkheid geldbezit ten kostte van anderen te vermeerderen ook als daarmee de huisvestingszekerheid in het geding is en ongelijkheid tussen mensen kan groeien ? Het lijkt wel als het oude liedje, waar hypotheek of ook de huurschuld uiteindelijk de schuld is van het kapitaal. Maar het kapitalisme is alom aanwezig en ons daarvan bevrijden is makkelijker gezegd dan gedaan. Daarbij geeft de historische praktijk van het z.g. “staatssocialisme” aan hoe gigantisch groot de gevaren zijn van corruptie, bureaucratie, onderdrukking of ronduit terreur in naam van de revolutie ! Een oplossing is moeilijk, maar de redelijkheid zegt dat het zo niet langer kan. Het is als het kind met het badwater. Koesteren wat waardevol is en weggooien wat weg moet.

De geschiedenis leert waar het verkeerd is gegaan. De optimistische theorien van de vrije markt gelovigen missen daarbij iedere aansluiting op de concreet historische werkelijkheid, terwijl de ideologen van het sociaal kapitalisme dromen van een combinatie die in zichzelf tegenstrijdig en feitelijk onmogelijk is. Het bevrijd zijn van armoede en angst, de “freedom from want and fear !”, waarmee president Roosevelt in 1941 de doelstelling van het naoorlogs tijdperk formuleerde is ondanks de beloften en mogelijkheden van de keynesiaanse verzorgingsstaat niet waar gemaakt. De ontstane huisvestingscrisis als drama van ontredderde huizenkopers en het daarbij ontbrekende alternatief van een betaalbare huurwoning geeft aan hoe enorm veel nog kan worden verbeterd. Dit geldt voor Amerika, maar door de groeiende schuldenbel van huizenkopers en voortgaande huurverhogingen, uitverkoop en sloop van sociale huurwoningen gaat het in Nederland dezelfde kant op. We kunnen onze kop niet in het zand steken ! De geschiedenis kan ook inspiratie zijn. Is de droom van een maatschappij zonder crisis en voor iedereen de zekerheid van een goed huis niet de pure bevestiging van wat we eigenlijk met elkaar zouden willen ? Het is niet makkelijk om een blauwdruk voor een nieuwe politiek te formuleren, omdat iedere blauwdruk door een voortdurend veranderende werkelijkheid al weer is ingehaald. Maar dat betekent niet dat we machteloos zijn, want steeds weer opnieuw klinkt de kracht van gemeenschappelijke actie voor gemeenschappelijke doelen, waarmee in het verleden ook heel veel is bereikt !!! Daarbij kan worden vastgesteld dat het “think global, act local” nu actueler is dan ooit. Ook de problemen op het gebied van huisvesting laten zien hoe alleen in een internationaal perspektief de dynamiek kan worden begrepen, terwijl de oplossing bij de deur kan worden gezocht. Of het nu gaat om kopers of huurders, daklozen of krakers, amerikanen, nederlanders of wie dan ook in de wereld. Het concreet verdedigen en ontwikkelen van huisvestingszekerheid voor mensen is waar het omgaat. De kracht zijn wij zelf, CHANGE ! roepen kiezers in Amerika.

Hoe een alleenstaande vrouw ten onrechte de schuld krijgt van een burenconflict en overlast en vervolgens door de instanties wordt gemangeld als zondebok.

Op 31 oktober 2007 zou een rechtszaak plaatsvinden tegen mevrouw Samson met de eis dat haar woning ontruimd moet worden wegens ernstige overlast. Deze zaak werd vervangen door een kort geding op 2 november omdat de ontruiming urgent zou zijn door een escalatie van de situatie. Er werd een productie toegevoegd, een proces-verbaal van een aangifte van haar naaste buurman. De uitslag van het kort geding vond op 2 november plaats.

Vonnis in de zaak Woningstichting Eigen Haard tegen Sharia Sherin Angel Samson d.d. 15-11-2007

De laatste tijd komt de rechtelijke macht steeds meer in opspraak met vonnissen die van geen kant deugen. Deze zaak kan er weer aan toegevoegd worden.

Eigen Haard wil alleenstaande vrouw uit woning zetten na een burenconflict waar zij ten onrechte de schuld van krijgt. Vervolgens gaat Eigen Haard de woning verkopen.

In het bouwblok waar ik woon (Albert Cuypstraat, Van Woustraat en Stadhouderskade te Amsterdam) worden in één pand sinds enkele jaren appartementen via short stay contracten aan buitenlanders verhuurd. Er is momenteel met name in het centrum veel te doen rondom dit soort panden. Ik vind dat er een relatie ligt met de strijd van SASH voor behoud van sociale huisvesting. Er worden namelijk kleine woningen die onder de sociale huurgrens liggen onttrokken en omgezet tot bedrijfspand. Daarnaast vraag ik me af in hoeverre hier een nieuwe vorm van huisjesmelkerij aan het ontstaan is.

In het betreffende pand in mijn bouwblok is een wonderlijke procedure gaande. Het volledige pand had een bedrijfsbestemming en schijnt ooit als kantoor in gebruik te zijn geweest. Daarna heel lang leeg en gekraakt. Vervolgens opgekocht door studentenhuisvester Intermezzo (nu Duwo) die het ging verbouwen om er studentenkotjes van te maken. In het toenmalige bouwdossier was een (artikel 19 ?) procedure bedacht om de bedrijfsbestemming om te zetten in een woonbestemming. In het nieuwe bestemmingsplan is de woonbestemming van het pand geeffectueerd. Sindsdien worden de woningen door Intermezzo/Duwo voor short stay verhuurd.

Onlangs stuurde het stadsdeel het hele bouwblok brieven waarin melding wordt gemaakt van het bestaan van een van rechtswege verleende bouwvergunning waarbij de woonbestemming van het pand wordt omgezet in een bedrijfsbestemming. Belanghebbenden (conform volgens stadsdeel heersende jurispudentie) kunnen binnen twee weken bezwaar maken. Uit de brief wordt duidelijk dat Intermezzo/Duwo het pand hebben verkocht aan een hotel-/logiesuitbater. Een vreemde zaak, want dit is een perfect pand voor Duwo om zijn doelstellingen (verhuren aan studenten) te realiseren. Terwijl ze tegelijkertijd in andere panden reguliere huurders wegpesten om plaats te maken voor studenten.

Het heeft er alle schijn van dat deze fictieve bouwaanvraag door de nieuwe eigenaar gebruikt wordt om de met het nieuwe bestemmingsplan gerealiseerde woonbestemming van het pand te omzeilen. Ik zie het wel zitten om aktie te ondernemen tegen dit soort short stay opzetjes. Maar ik heb geen zin om het alleen te doen. Ik heb proforma bezwaar aangetekend, en de betreffende bewoners via brieven opgeroepen contact met mij te zoeken. Ook heb ik het wijksteunpunt Wonen gevraagd om aktief te worden. Hierbij het verzoek aan SASH-ers die op dit vlak activiteit willen ondernemen, dit te laten weten.

Ook wij moeten na 20 jaar wonend op de Dijkmanshuizenstraat onze woning verlaten. Eind 2008 moeten we er uit. De woningen die worden aangeboden op Woningnet zijn of te duur of te klein.Ook wordt de wijk vernieuwd. Er komt een nieuw winkelcentrum (het oude is al bijna gesloopt).

De doelstelling van de sloop is naar de bewoners toe inderdaad als vernieuwing toegelicht. Ook omdat de huizen asbest bevatten moeten ze gesloopt worden is er gezegd. Als bewoner die al 20 jaar in dezelfde woning en buurt woont klonk het inderdaad leuk en aardig, dat we over kunnen gaan naar een nieuwe en betere woning. Maar nu dat we geen woning kunnen vinden naar ons wens en binnen een jaar er toch uit moeten, is het toch niet rooskleurig.

Ik ben zelf niet op de hoogte van de rechten die een bewoner heeft bij een sloop. Er is ons gezegd dat we niet terug mogen komen op de woningen die nieuw worden gebouwd. Waarschijnlijk omdat er koopwoningen komen. Graag zou ik in mijn buurt willen blijven wonen, maar dat zit er niet meer in. De woningen die er al staan zijn oud en klein. De kans is groot dat ik nu buiten Amsteram Noord moet wonen.

Omdat er bijna overal in Amsterdam gesloopt wordt, komen we ook moeilijker in aanmerking voor een geschikte woning. Nu dat de kans binnen Noord wonen toch klein is heb ik mijn voorkeur gegeven voor Osdorp. Nu blijkt dat de bewoners in Osdorp, Bos en Lommer en Oost eerder voorrang hebben dan wij. Zij moeten er nu al uit.

Deze foto heb ik maandag genomen. Donderdag 12 juli jl., is het gebouw afgebroken. Plaats Confusiusplein. Jaren 60 wonen en winkels. Hele mooie grote etalageruiten, prachtig. Nu alles weg. Ongehoord! De rest van het plein volgt ook.

Drie corporaties trekken de komende jaren 250 miljoen euro uit om de leefbaarheid in de Indische buurt in Amsterdam-Oost op te krikken. ( Parool 12 juli) Dat klinkt nogal altruïstisch, maar is het absoluut niet. Veel sociale woningen worden tegen de vlakte gegooid en vervangen door dure koop- en huurwoningen. Die investering levert dus winst op. Het behouden van de sociale huurwoningen zal in het algemeen kostendekkend zijn en dat is ook de taak van de corporaties, want die mogen in principe geen winst maken.

Zoals altijd wordt er weer beweerd dat de woningen van slechte kwaliteit zijn en niet meer van deze tijd. Wetenschappelijk onderzoek heeft allang aangetoond dat het niet waar is. (Prof. Thomsen e.a.) Een grote meerderheid van bewoners willen ook niet verhuizen, maar ze zullen daartoe gedwongen worden. Veel huurders spreken dan ook van deportatie. Het zijn vooral mensen met lagere inkomens, veelal allochtonen. Vaak is het argument gebruikt dat die mensen slecht zijn voor de leefbaarheid in de buurt en dat is nogal discriminerend. De huurders met lagere inkomens die moeten verhuizen komen gezien de hoge huur- en koopprijs meestal niet in aanmerking voor de nieuwe woningen. Door de 'huurharmonisatie', d.w.z. dat de huurprijs van ca 75 % maximaal redelijk naar 100 % gaat, betalen ze bij verhuizing voor de zelfde kwaliteit woning ca 35 % meer. Vaak worden ze gedumpt in wijken die in afzienbare tijd ook op de schop gaan. Ze worden daarom ook wel stadsvernieuwingsnomaden genoemd.

Het is alweer een tijdje stil aan het aXXiefront. Inmiddels is gelukkig het Dekkertijdperk verleden tijdje.

Eind vorig jaar sloeg de tijdelijke VROM minister Pieter Winsemius alarm. Namelijk op grond van voorlopige cijfers constateerde hij dat 140 Nederlandse wijken dreigen af te glijden. Veertig daarvan zijn er zo ernstig aan toe dat volgens Winsemius daar “de vlam in de pan kan slaan “. Hij wees op verschillende onderzoekers die een zich verder verdiepende tweedeling in de steden voorspelden.

In de wijken waar het hier om gaat is veel tegelijk aan de hand. Het meest zichtbare is de verloedering van het woningbestand en de omgeving: het is er niet schoon, niet veilig. De laatste kabinetsperiode heeft de nadruk gelegen op de fysieke aanpak en op criminaliteitsbestrijding. De sloopmachine draaide volop en de
verschillende steden overtroefden elkaar in stoere maatregelen, die overlast en criminaliteit moesten terugdringen. Deels met succes trouwens. In beruchte wijken als de Bijlmer en het Rotterdamse
Hoogvliet gaat het inmiddels beter.

Maar de laatste jaren wordt steeds duidelijker dat we het niet redden ?met steen alleen?. Er is in deze wijken veel meer aan de hand. Steeds duidelijker wordt dat veel problemen achter de voordeur onzichtbaar samenkomen bij kwetsbare mensen. Lage inkomens, vaak werkloos of arbeidsongeschikt, zonder diploma van school af, opvoedings-, verslavings- en geldzorgen, geen sociaal netwerk, ga zo maar door.

Het echte probleem van de achterstandsbuurten zit inmiddels in het gebrek aan perspectief voor de mensen die er wonen. Voor hen heeft de stad zijn roltrapfunctie, waarin je steeds een stapje hoger op de
ladder kunt komen, verloren. Gevangen in Spangen, Overvecht of Laakkwartier. Wie de verhuiswagen kon betalen is immers al lang vertrokken. En het is vooral het gebrek aan perspectief dat deze
wijken tot een ideale voedingsbodem voor radicalisering en criminaliteit maakt.

Na de vorming van het nieuwe kabinet zijn de plannen van de huurliberalisatie van de baan. De nieuwe minister van VROM kwam met nieuwe plannen. De jaarlijkse huurstijging per 1 juli 2007 bedraagt 1,1 procent voor alle huurders. Of dat de komende jaren zo blijft blijft de grote vraag. De minister gaat de komende tijd praten met woningbouwcorporaties. In het regeerakkoord staat immers ook dat er jaarlijks tussen de 80.0000 tot 100.000 woningen bij moeten komen. Vogelaar wil met de verhuurders ook spreken over betaalbare huren en investeringen in probleemwijken.

En ook uit de vele reacties die ik vernam o.a. vanuit de media blijken er nog wel wat aandachtpunten en ‘valkuilen’ te zijn die om extra aandacht vragen. Zou het een goed idee zijn om hier als aXXiebeweging aandacht aan te gaan beteden door gewoon verder te gaan ?? Er zou bijvoorbeeld een lijst, inventarisatie o.i.d. met aandachtpunten gemaakt kunnen worden van alle 40 wijken. Vertegenwoordigers vanuit die wijken kunnen dan gezamenlijk in dialoog gaan. Om dan vervolgens met de gemeenten en wederom met VROM hier verder over te praten. De insteek is dan “Van fouten kan je leren”.

In het januarinummer van Nul 20 (tijdschrift voor amsterdams woonbeleid) wordt in het artikel "vernieuwing met emoties in de spaarndammerbuurt" SASH (aangeduidt als de actiegroep Stop Afbraak Sociale Huurwoningen) beschuldigd van militant optreden die de feiten verdraaid. Citaat : "Ook de actiegroep Stop Afbraak Sociale Huurwoningen, die zich al eerder tegen de plannen had gekeerd, begon zich nog hevigeer tegen het plan van de Key te verzetten. Tot ergernis van Roel van Kampen, die de verdraaiing van feiten door deze militante groep actievoerders achteraf als een van de vervelendste momenten van het hele proces beschouwt." Ter informatie. Roel van Kampen is procesmanager van corporatie de Principaal. Op een bijeenkomst van Sash Amsterdam is hierover gesproken en unaniem geconstateerd dat sprake is van platte onbeargumenteerde stemmingmakerij, waarbij helaas de redactie is meegegaan in de weerzin bij van Kampen en SASH zomaar zonder enige argumentatie beschrijft als een groep "militante actievoerders" als zou dat ook een feit zijn. We weten allemaal dat SASH in de Spaarndammerbuurt niet over zich heen laat lopen, maar dat is wel iets anders dan SASH als "militant" kwalificeren. Feit is dat in de strijd tegen gedwongen verhuizingen SASH consequent de inhoudelijke argumentaite heeft gezocht en met zeer gedetailleerde verklaringen van de bewoners zelf is gekomen, die puur op basis van hun eigen woonsituatie gezegd hebben hoe het renovatieproces werkelijk is verlopen. Het zou van journalistieke kwaliteit bij de redactie van nul 20 getuigen wanneer ze de feiten ook bij de bewoners, i.c. de sashers in de Spaarndammerbuurt onderzoeken vooraf zomaar wat te roepen.

Enerzijds is het een goede zaak als de SASH zich distantieert van extremistisch gedrag en tracht de feiten zo goed mogelijk naar voren te brengen om zo aan een goed imago te werken. Anderzijds helpt dat niet veel tegen nogal extremistische corpatiemanagers. Die zijn voortdurend bezig om tegenstanders van hun beleid in een kwaad daglicht te stellen. Ik heb gisteren in mijn ingezonden brief in het Parool dat onder ogen gebracht met citaten uit het interview van Tom Damen met van Thielen, Anderiesen, Pauw en de Jong (Parool 21 febr.) Ze nemen niet alleen op een zeer arrogante wijze de bewoners niet serieus, maar ook integere wetenschappers als Hellinga en Thomsen. Thielen tracht zelfs op een denegrerende wijze karaktermoord te plegen op deze wetenschappers. We zullen in de toekomst meer moeten wijzen op dat gedrag. Links extremistische groepen zijn klein en relatief nauwelijks gevaarlijk te noemen in vergelijking met deze machtige managers.

In de commissievergadering heb ik u voorgerekend dat een woning van 130 m2 betekent dat je een woning van een gezin en een woning van een of twee personen moet samenvoegen. Het kunnen ook drie kleine woningen zijn. Het woninkje van Bert en Marja past er zelfs vier keer in. Dat is een behoorlijk verlies van betaalbare woningen. We weten allemaal dat wanneer er woningen samengevoegd worden die worden omgezet in behoorlijk dure koopwoningen of woningen ruim boven de huursubsidiegrens van € 615. Het verbaast mij daarom dat de PvdA denkt met de huidige realiteit nog betaalbare woningen voor grote gezinnen te kunnen realiseren.

GroenLinks kwam aanvankelijk met een amendement waarbij ze het maximum voor samenvoeging tot 100 m2 wilde beperken. Dat is heel ruimhartig vergeleken met het amendement van 80 m2 bij de vorige partiele huisvestingsverordening die het net niet haalde.

Dan krijgen we vandaag pas een mailtje waarbij GroenLinks er alsnog van terug komt. Daar is geen rijp beraad aan vooraf gegaan en wij worden er ad hoc mee geconfronteerd. De fractievoorzitter van GroenLinks meldt dat hij op grond van de wethouder aan het twijfelen is geraakt of die verlaging van die samenvoeging wel zo’n goed idee is.

Ineens komen er nieuwe criteria van oppervlaktemeting. Een beetje technisch verhaal, maar het komt er op neer dat de netto-oppervlakte een stuk minder zou zijn bij samenvoeging. Nu hoef je geen rekenwonder te zijn om de rekenkunst bij GroenLinks in twijfel te trekken. Toen het nieuwe DB aantrad kon de GroenLinks wethouder al niet uitrekenen wat de uiteindelijke verhoging van het parkeertarief na vier jaar is bij een jaarlijkse verhoging van een x-bedrag per maand. Dus X x 4 x 12. Daar werd heftig over gediscussieerd terwijl het eigenlijk een sommetje is voor de brugklas.

Ik kon nog net iemand bereiken van de huurdersvereniging en die dacht zo ongeveer ook wat ik dacht. De bouwkundig medewerker van het wijkcentrum stelde dat je van die 130 m2 zeker geen 20 m2 kunt aftrekken met die criteria. Dat is hooguit 10 %. Dan moet je ook rekenen dat er bij samenvoeging bijvoorbeeld een keuken en/of badruimte vervangen kunnen worden door een kamer. Soms kan er ook een trap minder nodig zijn. Je moet dus nogal wat plussen en minnen.

De PvdA en Groenlinks denken met natte vingerwerk en rekenkundig gekluns tot een politieke beslissing te komen op een namiddag zonder de deskundigen er bij te betrekken en goed te monitoren.

Het splitsen van huurpanden in afzonderlijke koopappartementen, dient geen enkel sociaal doel. Integendeel, het is een praktijk waarin belangen tussen mensen heftig kunnen botsen. Het meest duidelijk is dit wanneer de verhuurder na het verkrijgen van een splitsingsvergunning probeert om de zittende huurder uit de woning te krijgen. Dit omdat een lege woning bij verkoop veel meer oplevert dan een woning in verhuurde staat. In deze situatie wordt huisvestingszekerheid van de huurder aangevallen. In de praktijk kan dit leiden tot zeer kwalijke uitwassen, welke het woongenot van de zittende huurder ernstig schaden. Het gaat daarbij om het niet uitvoeren van achterstallig onderhoud, verbouwingsoverlast die ontstaat om aangrenzende leeg gekomen woningen klaar te maken voor verkoop, onjuiste of onvolledige voorlichting, dreiging van of het daadwerkelijk doen van juridische stappen tot in het ergste geval regelrechte intimidatie toe met als doel de woning leeg te krijgen. Na afgifte van de splitsingsvergunning worden zittende huurders geconfronteerd met de situatie dat ze eigenlijk niet meer welkom zijn. Daarbij wordt in de meeste gevallen een verhuispremie geboden en vooral woningcorporaties en grotere particuliere huiseigenaren hebben daarbij de mogelijkheid om vervangende woonruimte aan te bieden. Veel huurders voelen zich niet meer veilig en gaan al dan niet na een juridische uitspraak van de rechter overstag. Er zijn huurders die van de gelegenheid gebruik maken om te verhuizen naar een voor hen geschiktere woning, maar vaak ook wordt verhuisd met grote tegenzin naar een meestal veel duurdere huurwoning met meer afhankelijkheid van huurtoeslag tot gevolg als de huurder daarvoor uberhaupt nog in aanmerking komt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat van huurderszijde geregeld protesten zijn te vernemen tegen het splitsingsbeleid.

Splitsen leidt tot een vermindering van het aantal (betaalbare) sociale huurwoningen en daarmee tot opheffing van de bestaande democratisch gelegitimeerde toewijzingscriteria om de woning als huurwoning te verkrijgen, i.c. de wachttijd of woonduur en de gezinsgrootte. Deze criteria vervallen wanneer de woning te koop wordt aangeboden. Dan is het geld gelijk de overeengekomen koopsom het enige criterium wat overblijft om over de woning te kunnen beschikken. Het splitsingsbeleid is daarmee behalve een bedreiging voor de zittende huurder dus ook een bedreiging voor de toekomstige huurders, die niet over het geld kan beschikken om een woning te kopen, waardoor de woning als potentiele woonruimte voor hen dus verloren gaat. Hierdoor kunnen huurders zich achtergesteld gaan voelen ten opzichte van kopers. En irritaties ontstaan, omdat kopers als voorkruipers worden ervaren. Zo kan het zijn dat een beleid tot splitsen van huurpanden tot koopappartementen wordt ervaren in termen van “de rijken erin en de armen eruit”.

Toch zijn het niet slechts rijken, die uiteindelijk de woning kopen. In de praktijk zijn het vaak ook mensen met relatief lage of middeninkomens, die vanwege de lange wachtlijsten voor een (betaalbare) sociale huurwoning een zware hypotheekschuld accepteren om uberhaupt over een woning te kunnen beschikken. Feitelijk ontwikkelt zich een groep van huiseigenaren, die ondergeschikt aan de hypotheekvoorwaarden sterk afhankelijk zijn van de bank. Opvallend is de toename van hypotheken, die niet of nauwelijks worden afbetaald maar de bank wel de rentelast incasseert. Eigenlijk betekent dit dat de nieuwe huiseigenaren in feite een soort “huurders” van de bank zijn geworden, maar zonder daarbij de maatschappelijk rechten van huurbescherming te genieten.

Op de keeper beschouwd is sprake van een “verdeel en heers” mechanisme. Zittende huurders worden gepaaid met vervangende woonruimte en een verhuispremie om de woning te verlaten, maar door hun vertrek gaat relatief betaalbare woonruimte verloren en worden de woonkansen voor toekomstige huurders minder. Kopers passeren de huurders die jaren wachten op passende betaalbare woonruimte, maar betalen daarvoor met een hoge hypotheekschuld en afhankelijkheid van de bank. Woningcorporaties, maar ook veel particuliere huiseigenaren ondersteunen deze ontwikkeling, omdat zij op deze manier veel geld kunnen verdienen. Zij die zich zorgen maken over de kwalijke excessen waartoe splitsen aanleiding geeft en de toenemende maatschappelijke ongelijkheid die hiervan het gevolg is verwerpt, sluiten de handen ineen en zeggen : NEE TEGEN SPLITSEN

Wethouder Herrema bekritiseert in zijn ingezonden brief (Parool 23 januari) het artikel van Ton Damen van 18 januari waarin volgens hem wordt ‘gesuggereerd’ dat de stedelijke vernieuwing in Parkstad ontspoort. Volgens Herrema is een groot deel van het beleid van de stedelijke vernieuwing in Nieuw West juist succesvol. Er zijn tot nu toe 6000 woningen gebouwd en tot 2009 komen er nog 9000 bij. 70% van de huishoudens met een stadsvernieuwingsurgentie verhuisde naar een andere woning in Nieuw West. De sociaal economische achterstand van de inwoners van Nieuw West is ten opzichte van Amsterdam niet kleiner geworden.

Een fraai staaltje van halve waarheden en onterechte positieve suggesties. Tegenover die nieuwbouw moeten volgens plan 13.300 woningen worden gesloopt. Dat zijn nog goede woningen van nog geen 50 jaar oud. Mensen moeten vaak onnodig verhuizen tegen hun zin in en moeten voor hun nieuwe woningen gemiddeld gauw 50 % meer betalen. Voor een deel wordt dat gecompenseerd door de huursubsidie en komt dus ten laste van de belastingbetaler. Voor een deel worden de bewoners nu subsidieafhankelijk. Niet bepaald een win-win situatie. Dat 70 % verhuist naar een woning in Nieuw West betekent dat 30 % naar elders moet verhuizen, dat terwijl Nieuw West toch een groot gebied is. Uit de stadsvernieuwingscijfers in Zuid-Oost blijkt dat op de lange duur het steeds moeilijker wordt om mensen nog in het eigen stadsdeel te herhuisvesten en het aantal dat het stadsdeel verlaat toeneemt. Die 70 % zal dus wel dalen. Ook in Nieuw West heeft men de sloopt moeten ‘temporiseren’ omdat in toenemende mate herhuisvesting problematisch werd. Al eerder is men daarom overgegaan eerst te bouwen en dan te slopen. Dat de sociaal economische achterstand niet kleiner is geworden ten opzichte van Amsterdam kan niet als positief gezien worden, omdat het juist de bedoeling was om door duurdere koop- en huurwoningen te bouwen mensen met hogere inkomens naar Nieuw West te trekken. Als de achterstand dan niet kleiner wordt zou dat betekenen dat de oorspronkelijke bewoners er verder op achteruit gaan.

Herrema moet weten dat wetenschappers zeer kritisch zijn over de stadsvernieuwing. Met name Helma Hellinga laat in haar boek Onrust in park en stad duidelijk zien dat de sloop niet nodig was en juist voor problemen zorgt. De bekende volkshuisvestingdeskundige Prof. André Thomsen laat in zijn onderzoek LevenSloop zien dat er teveel woningen worden gesloopt, wel 2 á 4 maal zoveel als in de omliggende landen en dat met het huidige vervangingstempo het wel 400 jaar duurt tot de sloop is gecompenseerd. Pikant is het dat je zijn artikel op internet vindt door in Google sloop en trauma in te tikken. Dat zegt iets over de beleving van de stadsvernieuwingsurgenten. Thomsen maakt heel duidelijk dat de sloop niets te maken heeft met de kwaliteit van de woningen, maar dat allerlei andere belangen spelen, behalve het bewonersbelang.

Bij het stadsbestuur zijn kritische wetenschappers niet populair. Dat blijkt o.a. uit de schorsing van architectuurhistoricus Vincent van Rossem, die laat zien dat de stadsvernieuwing in Nieuw West meer op stadsvernieling lijkt. Die schorsing viel onder verantwoordelijkheid van wethouder Herrema!

Het ontwikkelingsplan Amsterdam nieuw west - ook wel Parkstad genoemd - is een megaoperatie. Over een periode van 15 jaar moet in het zuidwest kwadrant van Osdorp, Overtoomse veld in Slotervaart en buurt negen van Geuzenveld-Slotermeer een zeer ingrijpende aanval op de amsterdamse sociale huisvesting worden uitgevoerd. Het aandeel van sociale huurwoningen moet drastisch omlaag. Van 76% (niveau 2000) naar 65% (niveau 2005) naar 45% (niveau 2015) met als vuistregel hoe meer nieuwbouw, hoe meer sloop. Cijfers kunnen fluctueren maar in de planning wordt uitgegaan van de sloop van ongeveer 13000 bouwtechnisch goede sociale huurwoningen, verkoop van minimaal 3500 sociale huurwoningen en omzetting van 800 sociale huurwoningen tot dure huurwoningen. Daartegenover staat dat er 5600 nieuwe sociale huurwoningen zijn gepland. Alles bij elkaar dus een duidelijke vermindering van sociale huisvesting, maar in totaal toch een vermeerdering van het aantal woningen. Want op de slooplocaties is het plan om ook 4200 dure huurwoningen te bouwen, dus vrije markt huurwoningen zonder huurprijsbescherming en maar liefst 14500 nieuwe koopwoningen. Ook voorzieningen als buurthuizen, winkelcentra en het wegenplan moeten op de schop. Osdorp wordt het een nieuwe centrum in West. Alles bij elkaar een project van honderden miljoenen, betaald van belastinggeld, grondexploitatie en een stevige verhoging van woonlasten. Dure koopwoningen , vrije markthuren, maar ook nieuwe sociale huren, die beduidend hoger zijn dan wat de bewoners nu betalen in de sociale huurwoningen, die de corporaties en de politiek willen slopen.

Volgens de beleidsmakers is dit nodig om ruimte te scheppen voor bewoners met meer financiele middelen, om de wijk aantrekkelijk te maken voor bewoners, die ervoor kunnen zorgen dat de bevolkingssamenstelling in nieuw west veranderd. Citaat : “De nadruk moet hierbij liggen op het vasthouden van bewoners met middeninkomens, de sociale stijgers, door de bouw van attractieve woonmilieus met concurrentiekracht binnen de regio en door een modern en aantrekkelijk voorzieningenniveau. Zo kan van binnenuit toegegroeid worden naar een sociaal-economische gemengde bevolking als eerste doel van de vernieuwingsoperatie.” (herziening richting parkstad p.2). Het relatief grote aandeel van de bestaande sociale huisvesting past daar volgens de beleidsmakers niet bij. Wijzend op de opkomst van nieuwe woongebieden zoals Hoofddorp, Almere, maar ook Yburg en de Y-oevers wordt gesteld dat sprake zou zijn van een “verouderd” woningbestand. Jawel, de degelijk betonnen constructies met grote balkons van amper 40 jaar oud worden als verouderd omschreven. Hoe is dat mogelijk in een stad met een 300 jaar oud centrum en een levende 19e eeuwse ring ? Let wel, het gaat hier niet om bouwtechnische problemen, omdat die er over het algemeen niet zijn. De sociale huurwoningen zouden verouderd zijn, omdat een verhuisstroom van bewoners met middeninkomens naar andere wijken en gemeenten wordt geconstateerd met een hoge concentratie van bewoners met lage inkomens die aangewezen zijn op een sociale huurwoning als gevolg. Citaat : “Door de hoge concentratie van sociale woningen is er sprake van sociaal economische segregatie. De ‘witte’ verhuisstroom van de jaren tachtig en negentig wordt de laatste jaren opgevolgd door een ‘zwarte’ verhuisstroom van Nieuw West naar de omringende gemeenten. Een wooncarriere blijkt moeilijk in Nieuw West omdat er te weinig koop en dure huurwoningen zijn.” (pag. 6).

De beleidsmakers scheppen dus het beeld dat sociale segregatie of verarming het gevolg is van een teveel aan sociale huurwoningen en te weinig aan bewoners met middeninkomens. Maar is dit wel de reden dat de bewoners met middeninkomens naar andere stadsdelen of gemeenten verhuizen ? Het omgekeerde zou evengoed beweerd kunnen worden. Door het bestaande tekort van sociale huisvesting in Amsterdam tot uitdrukking komend in jarenlange wachtlijsten en de beperkingen die zijn opgelegd aan bewoners met middeninkomens om in een sociale huurwoning te kunnen wonen gaan starters die over meer geld kunnen beschikken noodgedwongen akkoord met een dure vrije markt woning of een koopwoning elders in de stad of omringende gemeente. Door de nieuwe verkooppolitiek in tal van stadswijken en deelgemeenten kunnen bewoners met middeninkomens op die manier toch snel aan een woning komen, hetgeen dus niets te maken heeft met een “teveel” aan sociale huisvesting. Het gevolg is dat zij die niet kunnen kopen in de wijken blijven waar de huren nog relatief betaalbaar zijn. Zo ontstaat inderdaad een concentratie van mensen met lage inkomens, wat niet door een “teveel”, maar door toelatingsbeperkingen en een “te weinig” sociale huisvesting in andere stadswijken en gemeenten ontstaat.

Maar wat de beweegredenen van de bewoners met middeninkomens ook mogen zijn, de suggestie die de beleidsmakers doen is ronduit misleidend en op de keeper beschouwd onjuist. Immers, wat gebeurt er als je goede sociale huisvesting sloopt, verkoopt of verandert in dure huurwoningen ? Wordt daarmee armoede of wat heet “sociale segregatie” nu echt bestreden ? Is dit niet de volledige omkering van de feiten ? Zijn we vergeten waarom sociale huisvesting ooit is ontstaan ? Door mensen uit sociale huurwoningen te verdrijven wordt geen armoede of wat heet sociale segregatie bestreden, maar ontstaat dit juist. Verhuizen kost geld en de nieuwe woning is duurder. Meer betalen betekent minder vrijheid, meer schuldenproblematiek, meer stress en daarmee ook meer sociaal isolement of in het ergste geval aggressie. Het verhaal dat ghetto’s worden voorkomen of verdwijnen door de sloop van goede relatief betaalbare sociale huurwoningen is klinkklare nonsens. Om nog maar te zwijgen over de pijn die wordt gevoeld bij een gedwongen verhuizing en het verlies van buurtrelaties, waartoe grootschalige afbraak aanleiding geeft.

Maar er worden meer argumenten aangevoerd. Zo wordt benadrukt dat nieuw West een strategisch gunstige economische ligging heeft tussen schiphol, Amsterdam centrum en de haven en dat door de vernieuwingsoperatie het als locatie voor nieuwe bedrijven bekender zal worden. En zo gaat de redenering verder. Door meer bedrijven ontstaat meer werkgelegenheid. Daar profiteren die bedrijven zelf van, maar dus ook de armlastige werkzoekenden die zo een baan kunnen vinden. Vooral het huidige grote aantal van migranten wordt in dit verband genoemd als een achterstand, die kan veranderen. Citaat : “Zij hebben veelal een slechte startpositie, wat in direct verband staat met onvoldoende scholing en taalvaardigheid. Ondanks de opkomst van een geemancipeerde middenklasse, die er in slaagt op eigen kracht te integreren, blijft het nodig dat de overheid een rol speelt.” De vraag is echter wel welke rol ? Over welke integratie gaat dit nu eigenlijk ? Is het bewonen van een sociale huurwoning niet juist een schoolvoorbeeld van een geslaagde integratie in de Nederlandse maatschappij ? Is het niet ronduit naief om te denken dat die zo geprezen middenklasse de problemen van de werkzoekende migranten gaat oplossen. Zijn de nieuwe kopers van de opgeleverde koopwoningen niet veel te druk met het inrichten van het nieuwe huis en het ophoesten van de maandelijkse hypotheeklast ? De suggestie dat bedrijven juist gaan investeren in gebieden met minder sociale huisvesting is ook een volstrekt onbewezen stelling. De aanpassingsproblematiek van migranten verandert daarmee geen ene zier. Integendeel, het integratievraagstuk zou wel eens veel problematischer kunnen worden, omdat door afbraak van sociale huisvesting de sociale ongelijkheid sterk gaat toenemen en migranten “onderaan” de maatschappelijke ladder nog meer een gevoel krijgen van er niet bij te horen.

Ongetwijfeld bevat het vernieuwingsprogramma nieuw west ook positieve aspekten. Het stadsverwarmingsproject waardoor de CO2 reductie kan afnemen is mogelijk nog het beste van alles, maar ook daarvoor is afbraak van sociale huisvesting absoluut niet nodig. Om milieu redenen is het zelfs beter om goede woningen te laten staan, al dan niet met een beperkte renovatie waar het stadsverwarmingsproject deel van kan uitmaken. En ook voor de toename van het aantal woningen is vermindering van sociale huisvesting niet nodig. Voor de samenleving als geheel kan een woningtoename positief uitpakken, maar dan wel zolang echt rekening wordt gehouden met de belangen van de huidige bewoners wat nu absoluut niet het geval is. De ideologie van meer markt en minder sociaal wijst de richting van Amerikaanse toestanden, gekenmerkt door hogere woonlasten, waardoor bewoners worden gedwongen om niet 1 maar 2 of 3 banen te vinden om nog rond te kunnen komen. Maar is dat het arbeidsklimaat waar wij met zijn allen naar toe willen en echt beter van worden ? Sociale huisvesting geeft een stuk zekerheid, die nu wordt afgepakt. Wat krijgen we er voor terug ? Een ieder voor zich mentaliteit van zolang jij je hypotheek of je huur maar kunt betalen ? Hoe het zit met de zieke buurvrouw of de oorlog in verweggistan is even geen tijd voor. Far West de coordinerende koepel van woningcorporaties in de westelijke tuinsteden geeft hier het voorbeeld. Alles wat geen of te weinig geld oplevert is daarbij niet echt interessant. Bewonersenquetes waaruit blijkt dat de grootschalige sloop niet is gewensd worden terzijde gelegd. Jammer, maar helaas. Hele straten verdwijnen. Erfgenamen van de levensgeschiedenis waar vooral veel oudere bewoners het erg moeilijk mee hebben. Op de puinhopen van het nieuwe wilde westen om ruimte te maken voor wat ?

Dat Vincent Van Rossem op een zijspoor is gemanoeuvreerd behoort bij een stelselmatige politiek van manipulaties en intimidaties door de corporaties. Tien jaar geleden wilden we in de Diamantbuurt als bewonerscommissie de ernstige vochtproblematiek aan de kaak stellen. We liepen er meer naar de pers. De reactie van corporatie Eigen Haard was dat we geen ‘dialoog met de media’ mochten voeren. De bewonerscommissie werd niet meer erkend, de vergoeding gestopt en er werd achterklap over de kritische leden verspreid. Vorig jaar werd Eigen Haard als slechtste corporatie gekozen door de Nederlandse Woonbond, mede door ernstig achterstallig onderhoud in een complex in Amsterdam Noord. Bewonerscommissies zijn meestal ook geen vertegenwoordigers van bewoners zoals dat wettelijk voorgeschreven is. Ze zijn afhankelijk van vergoeding en de erkenning van het corporatiemanagement. Alleen onafhankelijke bewonersorganisaties, die zelf voor de financiering zorgen, kunnen zich kritiek op de corporaties permitteren.

Het verzet van bewoners tegen de samenvoeging en verkoop van de sociale huurwoningen in het beroemde Dageraadcomplex aan de P.L. Takstraat is ook een voorbeeld. De bewonerscommissie was wel kritisch op de plannen maar durfde niet openlijk in het verzet te gaan. Toen ik een ingezonden stuk daarover in het Parool schreef onder de titel ‘sociale Zuivering in de Pijp’ (non-conformistisch zoals Van Rossem) haastte directeur Van Os zich met een tegenartikel waarin gesuggereerd werd dat hetgeen ik betoogde niet waar was. Toen AT5 mij in een programma uitnodigde waarin het verhaal uit de doeken deed, zette Van Os AT5 onder druk om een brief te schrijven aan de bewoners waarin op insinuerende wijze werd betoogd dat ik onzin zat te vertellen. Van gedwongen verhuizing zou geen sprake zijn, terwijl in een brief van de Dageraad’ stond: ”Het is duidelijk dat voor de bewoners van de kleine woningen in de toekomst geen plaats meer is in het complex”. Naar mijn ervaring is het liegen, bedriegen en intimideren van kritische bewoners een structureel gedrag bij het corporatiemanagement. (Daar zijn de salarissen inmiddels ook astronomisch hoog geworden). De samenvoeging/verkoop ging niet door, maar een nieuwe huurder betaalt, mede door de monumentenstatus, nu twee keer zoveel als voorheen.

Nu het een bekende en gewaardeerde persoonlijkheid is waartegen maatregelen worden genomen op instigatie van de corporaties, komen velen in geweer, met name van wetenschappelijke zijde, zoals de ingezonden brieven in het Parool van 16 december laten zien. Over de bedenkelijke praktijken bij de ‘stadsvernieling’ in de westelijke tuinsteden komt Helma Hellinga met een gedegen analyse in haar boek ‘Onrust in park en stad’. Een bekende wetenschapper die gespecialiseerd is in de stadsvernieuwing is emeritus hoogleraar André Thomsen. Hij komt tot de conclusie dat in Nederland ten onrechte te veel sociale woningen worden gesloopt en dat daardoor grote tekorten ontstaan. Er bestaat doorgaans geen bouwkundige of stedenbouwkundige noodzaak voor die sloop. Het benutten van de grondwaarde van mooie locaties lijkt volgens Thomsen de belangrijkste reden voor sloop te zijn. Hierbij spelen persoonlijke voorkeuren, bestuurscultuur, vooroordelen en verborgen agenda’s een belangrijke rol. Wie het fraaie glossy drukwerk van de corporaties bekijkt moet de indruk krijgen dat de corporaties prachtige projecten uitvoeren in het belang van de bewoners. Die hebben er doorgaans geen belang bij dat ze gedwongen moeten verhuizen uit hun vertrouwde buurt en een veel hogere huur moeten gaan betalen. Ze worden echter stelselmatig bedrogen en als ze kritisch zijn monddood gemaakt.

In het Parool van maandag 18 december wordt de strijd tegen het z.g. scheefwonen gebruikt als argument om sociale huurwoningen te verkopen. Volgens het rapport “wonen in Amsterdam” zouden er teveel sociale huurwoningen in Amsterdam zijn, want 20% van de mensen die daarin wonen hebben een inkomen voor wie de sociale huurwoningen niet bestemd zouden zijn. Om hen gelegenheid te geven om een woning te kunnen kopen wordt de corporaties de gelegenheid gegeven om in de komende tien jaar 31 duizend sociale huurwoningen te verkopen. Nog afgezien van het intimiderende karakter van de term scheefwoner - al zouden deze huurders asocialen zijn, omdat ze geen dure huur of koopwoning willen - wordt met de verkooppolitiek het omgekeerde bereikt wat de opstellers van het rapport of het pvda-groenlinks college beogen. Slechts een deel van die zittende 20% huurders zal de vrijkomende sociale huurwoningen willen kopen, omdat de hypotheeklast en aflossing de huur van het oude huurcontract overstijgt. Het feit dat veel te koop aangeboden sociale huurwoningen nog steeds leeg staan is hiervan een bevestiging. Een groot deel van de te verkopen sociale huurwoningen zal worden verkocht aan starters, die op die manier hun wachttijd voor een sociale huurwoning - wat in Amsterdam toch snel 10 jaar is - kunnen afkopen. Het gevolg is wel dat het aantal sociale huurwoningen afneemt en zij die jaren op een goede sociale huurwoning wachten nog langer moeten wachten, waardoor de corporaties nog makkelijker de huur kunnen verhogen. Het is daarom ook zo verwonderlijk dat wethouder Herrema in diezelfde Parool zegt dat het hem enorm dwars zit dat huurders in sociale huurwoningen wel 29% van hun inkomen aan wonen kwijt zijn, waar volgens hem een verantwoordelijkheid ligt voor het nieuwe kabinet. Dit is toch de wereld op zijn kop ! Enerzijds een beleid steunen waardoor de oude nog betaalbare huurcontracten met duizenden verdwijnen en vervolgens de verantwoordelijkheid in Den Haag leggen om de gevolgen daarvan op te lossen. Het is daarom ook het beter om de verkoop van de sociale huurwoningen te stoppen.

Blijkbaar heerst ook binnen SASH nog onduidelijkheid over de inhoud van het akkoord dat de gemeente met de corporaties nu wil doorzetten. De belangrijkste (kritiek) punten zijn :

Dit leidt tot een aanmerkelijke VERHOGING VAN WOONLASTEN door meer koop en meer dure huur en minder sociale huur.

Door solidariteit, weerbaarheid, geweldloosheid en open democratische kritiek kan deze ontwikkeling worden gestopt om plaats te maken voor beter, nieuw sociaal huisvestingsbeleid. Laten we naast elkaar gaan staan !

In het Parool van 7 december lezen we hoe de Amsterdamse gemeenteraad door de wethouders wonen en grondzaken letterlijk voor het blok zijn gesteld. Over de inhoud van het convenant tot verkoop van 31000 sociale huurwoningen tot 2016 kan niet verder worden onderhandeld. Ook de huurdersorganisaties hebben verder niets meer te vertellen. Zij mogen hun handtekening zetten als ze het er mee eens zijn, bespreking met de achterban is er niet meer bij. Instemming voor 1 januari is nodig, omdat de corporaties na akkoord een hogere grondprijs gaan betalen. Dit is de deal in ruil voor de uitverkoop. De gemeentelijke overheid verschijnt als de grondspeculant die met het verkopen van gemeenschapsgrond een goede prijs wil maken. De corporaties happen gretig toe, want zij weten dat de verkoop van de sociale huisvesting goed winst oplevert. Privatisering van de grond en de huisvesting brengen geld in het laatje. Met steeds hogere huizenprijzen betalen woningzoekenden de prijs. Maar er is meer onder de zon. In feite wordt democratische besluitvorming de nek omgedraaid. Het is slikken of stikken !

Het plan tot voortzetting van het convenant verkoop sociale huisvesting is voorgelegd aan de raadscommisie volkshuisvesting van de gemeenteraad van amsterdam. Opvallend was dat vooral de oppositiepartijen VVD, CDA en D'66 hun tevredenheid uitspraken over de "deal" die het gemeentebestuur van Groenlinks en PvdA heeft gemaakt met de federatie van woningcorporaties. Vanuit de volle publieke tribune was er breeduit verzet. Door de oproep via actiecomitie SASH hadden zich 5 sprekers aangemeld die zich duidelijk tegen de verkooppolitiek uitspraken. Van de huurdersvereniging was er 1 spreker, die een kritische kanttekening plaatste. Ook een mevrouw van de ouderenbond was aanwezig om zich tegen het plan uit te spreken ondersteund door actievoerders en geinteresseerden in de zaal. De fracties van PvdA en Groenlinks waren duidelijk in verlegenheid gebracht. Ze hadden kritiekpunten en veel vragen, maar hun wethouders zitten in het college. Het meest pijnlijk was dat het plan als een voldongen feit werd gepresenteerd, waarbij geen onderhandelingsruimte meer was en zelfs niet werd uitgelegd wat nu de verschillende gezichtspunten waren geweest tussen het college en de corporaties gedurende de onderhandelingen. De wethouder van Poelgeest was hier zeer duidelijk over. Hij zei of je zegt "ja" of "nee", een mits, maar, op voorwaarde dat is niet mogelijk. Daardoor rees de vraag waarom we uberhaupt nog discussieren. SP vroeg een tweede ronde voor het zo'n belangrijke onderwerp, waardoor huurders en huurdersorganisaties meer tijd krijgen om zich voor te bereiden en uit te spreken. Met name de positie van de huurdersvereniging Amsterdam is hierin merkwaardig. De huurdersvereniging wordt gevraagd om het convenant met handtekening als een officiele partij te ondersteunen. Echter, zij zijn niet betrokken geweest bij de onderhandelingen die tot het voorstel hebben geleid. Waarom niet ? In de laatste bijdrage van dhr. de Jong bestuurder van corporatie Ymere kon de goede verstaander horen wat daarvan eigenlijk de reden was. Doorheen zijn verhaal waarmee hij benadrukte hoe gigantisch sociaal Ymere wel is liet hij weten dat de onderhandelingen achter gesloten deuren hadden plaats gevonden, omdat de bedrijfsresultaten concurrentiegevoelig zijn in de omgang met bouwondernemingen.

Concluderend kan worden vastgesteld dat het open controleerbare karakter van de democratie wordt geofferd. Een open publieke discussie tussen volksvertegenwoordigers wordt door het zittende college niet opportuun geacht, voorafgaand een proces van onderhandeling en besluitvorming met de woningbouwcorporaties. Regentesk en geheimzinnig. Omwille van de private bedrijfsbelangen van de corporatie wordt achter gesloten deuren onderhandeld en open democratische controle niet toegestaan. De huurdersvereniging wordt gevraagd om als vertegenwoordiger van de huurders deze gang van zaken te slikken en het via een handtekening democratische legitimiteit te verschaffen. Op deze wijze worden we belazerd en de erfenis van onze sociale huisvesting verkwanseld.

Met de nota “bouwen aan de stad” presenteert het nieuwe gemeentebestuur de plannen voor het volkshuisvestingsbeleid voor de komende jaren, Met de corporaties is overeen gekomen om in vier jaar 20.000 nieuwe zelfstandige woningen te bouwen, waarvan 30% (6000) sociale huur en 70% (14000) vrije markt huur of koop. Tot 2016 mogen 31000 sociale huurwoningen als koopwoningen worden verkocht. Sloop van sociale huisvesting, gaat door onder de noemer van stadsvernieuwing. Hoeveel sociale huurwoningen door sloop verdwijnen wordt niet becijferd. Door spreiding van sociale huur, vrije markt huur en koopwoningen over alle stadsdelen te stimuleren zegt de gemeente voor een ongedeelde stad te willen gaan.

Dit beleid is een voortzetting van de aanvallen op de sociale huisvesting , zoals deze sinds het begin van de jaren 90 zijn begonnen. Hoofdkenmerk daarbij is dat wordt vertrouwd op meer vrije marktwerking door sociale huisvesting te verminderen. Of het nu de nieuwbouw, de verkoop of de sloop betreft, het gevolg is - verhoudingsgewijs of in absolute aantallen - terugdringing van de sociale woningbouw in Amsterdam. De belangrijkste gevolgen daarvan zien we in de afgelopen jaren : stijgende huizenprijzen en verhoging van de huur, vergroting van schuldenproblematiek en meer gedwongen huisuitzettingen (van huurders en kopers), ontwrichting van bestaande buurtverbanden en versterking van gevoelens van onzekerheid en stress. De stijgende huizenprijzen leiden tot een verscherpte tegenstelling tussen arm en rijk. M.n. de financiers profiteren daarvan door extra renteinkomsten als gevolg van oplopende hypotheekschulden. Ook de bouw en corporatiebazen kunnen zich verrijken met hoge verkoopprijzen en huren Met de afname van de sociale huur verdwijnt democratische controle over toewijzing en prijsontwikkeling. Het principe van one man one vote maakt ruimte voor de rijkste heeft de meeste rechten. Voor de toekomst van ons wonen verliezen we zo autonomie en worden nog meer afhankelijk van ongrijpbare marktbewegingen, zoals de ontwikkeling van de internationale rentestand. In dit perspektief is de ideologie van “de ongedeelde stad” eigenlijk niet meer dan een rookgordijn, wat in feite gaat over spreiding van meer armoede en machteloosheid over de verschillende wijken van Amsterdam. De tendens tot meer sociale ongelijkheid wordt er niet mee opgeheven.

Op dinsdag 5 december 2006 heeft de Eerste Kamer ingestemd met het controversieel verklaren van de wet Modernisering Huurbeleid 2007 en de wet Betaalbaarheidsheffing. De plannen van het inmiddels demissionaire kabinet om de huren te verhogen en deels geheel te liberaliseren in ruil voor een flinke bijdrage van de verhuurders voor de huurtoeslag zijn daarmee van de baan.

Wij zijn zeer opgelucht dat deze voor huurders zo slechte plannen nu van tafel zijn. Het is nu aan de onderhandelaars voor een nieuwe coalitie om te kijken naar de vormgeving van een nieuw woonbeleid.

Toch moeten wij alert blijven, want een nieuw kabinet ook als de SP erin zit is nog geen garantie voor een beter en sociaal beleid, terwijl op gemeentelijke niveau zijn bijna alle politieke partijen nog altijd onverhinderd door bezig de sociale huisvesting in handen van de vrije markt te duwen en op die manier onze sociale zekerheden toch af te breken.

Wij hebben onze steentje bijgedragen met de handtekeningactie, maar dat is lang niet genoeg, de strijd voor de huisvesting zal nog vele jaren duren. De kern van de strijd ligt in het verschil van interessen tussen de WINSTBEJAG princiep en de sociale zekerheid. Een strijd tussen een piep klein maar dominante klasse, de financiële en politieke elite van onze wereld tegen over de rest van de wereld namelijk de gewone burger. Laat de strijd niet alleen aan de politici over, laat jouw stem ook horen ,doe mee!

Met het oog op de sociale huisvesting is de uitslag van 2e kamerverkiezingen een stap voorwaarts. De parlementaire instemming met de huurplannen van voormalig minister Dekker en huidig demissionair minister Winsemius wankelt. Afgaande op de stemverhouding na het huurliberalisatiedebat zoals die voor de verkiezingen door de tweede kamer is gedaan bestaat daarvoor nu geen meerderheid. De LPF is weg en VVD en CDA hebben samen geen meerderheid meer in de tweede kamer. De discussie rond langdurig asielzoekers maakt duidelijk dat een combinatie van PvdA, SP, Groenlinks, PartijvoordeDieren, D'66 en ChristenUnie voor een nieuw kabinet eigenlijk reeeler is dan de pogingen om de SP met de PvdA in een kabinet met Balkenende als premier te persen. Wordt het protest tegen de huurliberalisatie tegen het verzet om de aftrek op de hypotheekrente terug te dringen tegen elkaar weggestreept ? Voor de ontwikkeling van sociale huisvesting is naast een Nee tegen de huurliberalisatie ook een Nee tegen de hypotheekrenteaftrek nodig, want de hypotheekrenteaftrek heeft eraan bijgedragen dat de huizenprijzen zo gigantisch zijn gestegen. Immers, de koper kan akkoord gaan met de hoge prijs, omdat de overheid een deel van de maandelijkse rentelast meebetaalt. Dat geld gaat dan wel naar de banken, die op die manier eigenlijk een verkapte subsidie opstrijken. Met als gevolg dat de kopers bij de bank zijn vastgenageld met een torenhoge schuld en kwetsbaar worden voor renteschommelingen. Hoe die hoge huizenprijzen op het huurbeleid kunnen doorwerken toont het huurliberalisatieplan van Dekker/Winsemius.

De eerste kamer is niet meegegaan in het verzoek van VVD en CDA om voor de verkiezingen met het huurliberalisatievoorstel in te stemmen. Het komt erop aan om het controversiele karakter ervan te blijven verdedigen. Daarvoor is vanuit SASH reeds actie gevoerd. Als de eerste kamer toch blind is voor redelijkheid en alsnog instemt ontstaat de absurde situatie dat een zo'n ingrijpend wetsvoorstel zou worden doorgezet in strijd met de nieuwe parlementaire verhoudingen, waarop de democratische legitimiteit van wetgeving is gebaseerd. Het beste is dat de architecten van de huurliberalisatie van VVD en CDA niet terugkeren in een nieuwe regeringscoalitie. Zo ontstaat ruimte voor meer progressieve krachten, die in plaats van de verschillen tussen mensen de overeenkomsten kiezen als uitgangspunt voor een nieuwe politiek. Of dat progressief kabinet er komt of niet, organisatie door bewoners zelf, van "onderop" blijft bittere noodzaak, omdat de praktijken van gedwongen huisuitzettingen, onbetaalbare huurverhogingen, dure verkoop, sloop of verlies van sociale husivesting nog steeds doorwoekeren.

Amsterdam, 2 november 2006. De Tweede Kamer heeft gisternacht op de valreep – tegen alle beloftes van premier Balkenende in – ingestemd met een stelselwijziging op het terrein van de huurwetgeving. Daarmee worden de 3 miljoen hurende huishoudens in Nederland ernstig gedupeerd, en erger nog, ook alle mensen (jongeren) die in de toekomst beginnen met het huren van een woning.

Het voorstel is aangenomen met de volgende voorstemmers: CDA, VVD, LPF, SGP, en Van Oudenallen. De stemming was hoofdelijk, op verzoek van PvdA kamerlid Depla. Voor waren 72 leden, tegen stemden 63 leden. Inmiddels waren 15 kamerleden afgehaakt of verhinderd (stemming was tegen half 2 ’s nachts).

Daarmee gaat een bijzonder ingewikkeld en juridisch rammelend wetsvoorstel door naar de Eerste Kamer. De vraag is nu of de Eerst Kamer haar rol als waakhond over de kwaliteit van wetgeving waarmaakt, of dat ook daar partijpolitieke belangen de doorslag geven. In elk geval hebben de minister en het ministerie van VROM bepaald geen sterk dossier afgeleverd, mogelijk helpt dat. Discussie wordt vervolgd.

Zeer belangrijk dan wel bepalend is de uitslag van de verkiezingen van 22 november. Roep al uw vrienden, bekenden, familie, buren etc. op om te gaan stemmen. Nu valt er echts iets te kiezen!! Stem op een partij die de huren betaalbaar wil houden, en de rechtspositie van huurders serieus neemt. Dus niet op degenen die voor de huurliberalisatie gestemd hebben. De alternatieven zijn: PvdA, Groenlinks, Christenunie, D66 en SP.

Vraag uw relaties dit uit te dragen naar hun bekenden, familie, buren etcetera. Stuur dit bericht s.v.p. door aan alle mensen in uw mailadresboek!

Tjerk Dalhuisen, Huurdersvereniging de Pijp
Ann Kahlé, Huurdersvereniging Centrum
Jan Bosman, Belangengroep Ouderenhuisvesting Jordaan.

Heden ontving ik de reactie van de Commissie Gelijke Behandeling, dit naar aanleiding van wat ik haar toestuurde over Huisvesting/Wonen. Ik overweeg naar de rechter te stappen maar zal mij de komende weken laten bijstaan over de mogelijkheden die er zijn op grond van het discriminatieverbod.

-----Oorspronkelijk bericht-----
Van: Info cgb [mailto:Info@cgb.nl]
Verzonden: donderdag 5 oktober 2006 11:3\3
Aan: g.groters@hetnet.nl
Onderwerp: CGB

In uw brief verzoekt u de Commissie om een oordeel te geven omtrent het beleid van de overheid inzake huisvesting, wonen en woonlastenbehandeling. In uw brief heeft u uw klacht nader toegelicht aan de hand van 4 punten, te weten: de bedoeling van de hypotheek/de hypotheekverstrekking, het verschil in behandeling van huurder versus koper van een woning, woonlasten en de behandeling daarvan en wonen op zich en de onzekerheid daar omheen. Naar aanleiding hiervan bericht ik u als volgt.

De door u gestelde ongelijke behandeling is het gevolg van een zogenoemd 'eenzijdig overheidshandelen'. Hieronder valt onder andere het handelen van de rijksoverheid. Het is blijkens de parlementaire geschiedenis van de gelijkebehandelingswetgeving de uitdrukkelijke bedoeling van de wetgever geweest dergelijke handelingen buiten de reikwijdte van de gelijkebehandelingswetgeving te laten. Hieruit volgt niet dat het de overheid vrijstaat om te discrimineren. Zo kan eenzijdig overheidshandelen - door de rechter - worden getoetst aan het algemeen geformuleerde discriminatieverbod, zoals neergelegd in artikel 1 van de Grondwet en daarmee vergelijkbare bepalingen in verdragen waarbij Nederland partij is, maar niet aan de normen van de wetgeving gelijke behandeling.

Los van het bovenstaande geldt dat de Commissie enkel bevoegd is om een klacht in behandeling te nemen indien de gestelde ongelijke behandeling betrekking heeft op één van de gronden uit de gelijkebehandelingswetgeving, te weten: godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht, nationaliteit, hetero- of homoseksuele gerichtheid of burgerlijke staat. Daarnaast is het verboden onderscheid te maken op grond van een verschil in arbeidsduur, het al dan niet tijdelijk karakter van de arbeidsovereenkomst, handicap of chronische ziekte en leeftijd. Uit uw bericht blijkt dat het onderscheid dat u aankaart betrekking heeft op een verschil in behandeling tussen huurders en huiseigenaren. Dit onderscheid hangt niet samen met één van de bovengenoemde discriminatiegronden.

Uit het voorgaande volgt dat de Commissie niet bevoegd is om uw verzoek in behandeling te nemen. Uit uw brief heb ik begrepen dat u deze klacht reeds onder de aandacht hebt gebracht van verschillende politieke instellingen en alle overige organisaties die betrokken zijn bij huisvesting en/of wonen. Mogelijk kunnen zij deze kwestie wel oppakken.

Jl. 22 september is er bericht ontvangen van de commissie gelijke behandeling dat er op korte termijn bericht komt over de verdere gang van zaken.

Ik ben verschillende malen namens SASH bij bewoners in Osdorp geweest. Jl. donderdag zijn er afspraken gemaakt voor inspreken bij de Commissie Bouwen & Wonen.

Het inspreken voor mensen die het "niet aangaat" en dus niet in de betrokken buurt laat staan Osdorp wonen, is middels de verordening van het stadsdeel het inspreken onmogelijk gemaakt.

Maar, de Wet biedt wel de mogelijk aan "hen die het aangaat" een ander namens hem of haar te laten inspreken en zodoende is het mogelijk toch te laten inspreken door een 'ander'.

Projectontwikkelaar G.W. Bakker lijkt definitief af te zien van zijn plan om 64 huurwoningen in de Henrick de Keijserstraat te verbouwen tot 32 luxe koopappartementen. De panden worden op 11 oktober 2006 aangeboden op de Amsterdamse huizenveiling. Het besluit van Bakker komt kort nadat het Gerechtshof oordeelde dat de huurders hun huizen niet hoeven te verlaten en het Stadsdeel Oud-Zuid een deel van Bakker’s bouwvergunningen introk.

Bakker lijkt zich te hebben verkeken op het prestigieuze project in de Amsterdamse Pijp. Nadat hij in november 2001 zijn plannen kenbaar maakte en de bewoners vroeg de woningen te verlaten, stuitte hij op hevige protesten uit de buurt. Veel huurders, waarvan sommigen al meer dan veertig jaar in straat wonen, weigerden te vertrekken en trokken aan de bel bij de lokale politiek. Het project zorgde voor enkele tumultueuze vergaderingen van de stadsdeelraad en leidde tot verontwaardiging bij veel buurtbewoners, die uit protest een anti-Bakker-poster voor hun raam hingen.

De kantonrechter oordeelde in 2005 dat Bakker de huurovereenkomsten van de bewoners moest respecteren, hetgeen onlangs door het Gerechtshof werd bevestigd. Het stadsdeel Oud-Zuid trok bovendien een deel van de samenvoeg- en bouwvergunningen in, nadat bewoners strijdigheid met de lokale verordening ontdekten en tegen de vergunningen protesteerden. Het bouwplan kwam daarmee op losse schroeven te staan, al staan de woningen tot de dag van vandaag aangeboden op de website funda.nl, onder de veelzeggende naam ‘De Bekrooning’.

De stap van Bakker, om het gehele complex van de hand te doen, is door de bewoners met gemengde gevoelens ontvangen. Velen van hen vrezen dat het complex in handen zal vallen van een andere projectontwikkelaar, waardoor opnieuw een periode van onzekerheid zal aanbreken. Na een juridische strijd van vijf jaar zijn veel bewoners murw geslagen. Zij willen dat het achterstallig onderhoud eindelijk eens wordt aangepakt en daarna vooral met rust gelaten worden.

De Huurdersvereniging de Pijp vraagt de gemeente om in te grijpen. In 2001 kocht Bakker de panden voor een habbekrats op de huizenveiling: dezelfde plaats als waar hij ze nu we er aanbiedt. Naar verwachting zal de prijs nu flink hoger zijn, omdat veel woningen leeg staan. Bakker kreeg in 2001 vergunning van de Dienst Wonen om de huurwoningen leeg te laten staan totdat hij met de uitvoering van zijn plan zou beginnen. Volgens de beleidsregels van de gemeente mag deze vergunning voor geen enkel ander doel worden gebruikt. De Huurdersvereniging vraagt de gemeente daarom de vergunning in te trekken en ervoor te zorgen dat de lege woningen worden toegewezen aan woningzoekenden.

De WOZ storm is weer gaan liggen en we zien of horen er weinig meer over. Is dat goed? Ik denk het niet want het bepaalt mede 'het wonen'. WOZ, waarde onroerend goed? Welke waarde? De zogenaamde waarde die door de moedwillige woningnood wordt bepaald of die door het opdrijven van de waarde door de wijze van oneindig hoge hypotheekverstrekking? Waarde van het huis dat in 1938 werd gebouwd en waarvan de kostprijs 7.000,00 gulden was en nu 650.000,00 euro? Hoe zat dat bij mij in Amstelveen, wat deed ik er tegen en hoe staat het er nu mee? Ik kreeg in februari 2005 een waardebepaling van 534.000,00 euro met een daaraan gekoppelde aanslag. Ja inderdaad, dat is dat huis dat in 1938 voor 7.000,00 gulden werd opgeleverd.

Ik maakte bezwaar tegen de waardebepaling en verzocht in mijn bezwaarschrift mede om de volledige gegevens die aan de waardebepaling ten grondslag liggen zoals bepaald in artikel 40 van de Wet Waardebepaling Onroerende Zaken, de volgens de wet bij te voegen taxatieverslagen van de vermelde referentiepanden, de onderhoudstoestanden van de genoemde objecten - hun doelmatigheid - de aanwezige voorzieningen - de kwaliteit/luxe, de op grond van artikel 4:16 Awb gestelde deugdelijke motivering van vastgestelde feiten die hebben geleid tot de waardebepaling.

Jl. 29 juni kreeg ik eindelijk de uitspraak op mijn bezwaarschrift en het bleek dat de waardebepaling was verlaagd naar 494.000,00. De motiveringen die zijn gebruikt voor deze bepaling ervaar ik als fout en onvolledig. Vandaag deed ik een beroepsschrift de deur uit naar de Rechtbank te Haarlem met het verzoek tot de door mij gemotiveerde verdere verlaging.

Is dit nog wel zinvol om te doen?
Ik vind van wel en zal het ook volhouden.
Ik vind nog steeds dat deze krankzinnige wijze van waardebepaling op de schop moet.
Horen jullie straks van mij de uitspraak van de rechter?
Dat zal ik zeker doen.

Na het lezen van de vele aktiviteiten omtrent de huurverhogingen en de plannen van minister Dekker wil ik ook even wat kwijt uit mijn eigen situatie. 10 jaar geleden heb ik woningruil gedaan met een woonwinkelpand in de Jordaan. Het zag er allemaal niet uit want de vrouw die er woonde zat alleen maar te mediteren en haar zoon was aan het puberen met house muziek. Dit ging echt niet meer samen dus zij kleiner en ik groter en mijn droom kon ik verwezenlijken.... een galerie. Nu 10 jaar later en vele opknapbeurten en 70.000 euro (deel van erfenis) verder zijn de punten eens geteld door de huurcommissie. Dit was eigenlijk naar aanleiding dat de huisbaas de woning van de winkel had gescheiden en mijn man vier maanden geleden ziek werd en de inkomsten niet meer zo goed waren als 10 jaar geleden. 108 punten dit betekent 459,- Euro huur. Mijn startprijs was al 100 gulden en toen vertrouwde ik het ook al niet en heb nog de heer Balster van bouw en woningtoezicht langs gehad en deze zei doodleuk dat hij niets voor mij kon betekenen doordat het een bedrijfsruimte zou zijn.

Het geheel blijkt nu woonruimte te zijn en mijn huisbaas weigert dit te geloven en doet niets om het wooncomfort zodanig te herstellen dat er confortaberl gewoond kan worden. Hoe is het mogelijk dat huisbazen dit zomaar kunnen doen. De stedelijke woningdienst adviseerde mij zelfs om een andere woning te zoeken en het juridische steekspel niet aan te gaan.

Ik wil graag het juridisch steekspel aangaan en wil ook graag middels deze webmaster in contakt komen met een advocaat die mij kan helpen. Ik heb al verschillende aanvaringen gehad met de huisbaas en zelfs een huurverhoging die door de rechtbank een uitspraak nodig had en die ik ook gewonnen had maar mijn toenmalige advocaat doet het werk niet meer.

Ik hoop tevens dat ik een voorbeeld kan zijn voor andere mensen die geintimideerd worden door hun huisbaas.

Ik mailde eerder via SASHintern dat ik was gevraagd in Osdorp met betrekking tot de SUHA buurt informatie te verstrekken over de wijze waarop men zich daar kan verzetten tegen de sloopplannen.

Ik verzocht het planbureau van Osdorp SASH, ter attentie van mij, alle gegevens over het project en de huidige status te verstrekken. Ik had tot aan vandaag 4 juli geen reactie.

Op deze avond waar verontruste bewoners over deze problematiek geinformeerd wilde worden heb ik hen namens SASH - Amsterdam